Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Reload Captcha
Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Το παράπονο του Ερμή

03 Ιουλίου, 2017

Bγήκα από τα σπλάχνα μιας γης που λούζεται στο φως αστραφτερού ήλιου, κάτω από έναν ουρανό που όμοιος του σε γαλάζιο δεν υπάρχει, μια γη που βρέχεται από νερά καθάρια, καταγάλανα και δροσερά...

Βγήκα από τα σπλάχνα της Πάριας γης, μέσα από σπηλιές βαθιές όπου το μόνο φως που έφτανε ήταν το φως των λύχνων που είχαν οι λατόμοι να φωτίζουν τη φλέβα του μάρμαρου.

Αδέρφια μου υπάρχουν σκορπισμένα σ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Στολίζουν μουσεία που έχουν γίνει διάσημα μόνο και μόνο επειδή φιλοξενούν τα ξενιτεμένα μου αδέρφια που μέσα τους έχουν κλείσει το φως του Αιγαίου και το σκορπάνε σε ουρανούς μουντούς και βροχερούς κι αναγαλλιάζουν οι καρδιές των ανθρώπων που τα αντικρίζουν.

Στέκονται με θαυμασμό μπροστά τους και η φαντασία τους πετάει στη γενέθλια γη μας, η ψυχή τους λαχταράει να βρεθεί κάτω από τον ήλιο μας, να βαπτιστούν στα ιερά νερά μας...

Η αδερφή μου η Αφροδίτη έκανε διάσημη τη γη όπου βρέθηκε, τη Μήλο. Το ίδιο και η Νίκη το νησί της Σαμοθράκης. Και ο κόσμος πάει στα νησιά αυτά σαν προσκύνημα στο μεγαλείο των αδελφών μου.

Και πολλοί, έρχονται στο τέλος να δούνε και τη γενέθλια γη μας, τη γη που μας παρέδωσε σε χέρια επιδέξια που φτιάξαν αριστουργήματα. Έρχονται να δούνε τις σπηλιές που έκρυβαν το πάλλευκο μάρμαρο, τη διάφανη σάρκα μας. Τιμή και δόξα αιώνια στους δημιουργούς μας!

Έρχονται από τα πέρατα του κόσμου άνθρωποι να δούνε από πού βγήκε η Αφροδίτη, η Νίκη, εγώ ο Ερμής, τα γεμάτα κίνηση αετώματα του Παρθενώνα, ο Αυλητής και ο Αρπιστής και τόσα άλλα διάσημα αγάλματα.

Και τι αντικρίζουν; Αλλοίμονο, το απόλυτο τίποτα!!

Κάτω από τον καυτό ήλιο της Πάριας γης, στριμωγμένες η μία πάνω στην άλλη, μερικές πινακίδες (με λανθασμένη μετάφραση στην ξένη γλώσσα) επισημαίνουν απλώς την τοποθεσία των αρχαίων λατομείων στο Μαράθι.

Τίποτε άλλο, καμία πληροφορία ή εξήγηση. Ανάμεσα στα σκοίνα και τις ρίγανες, ξεκινάει ένα μικρό δρομάκι με μαρμάρινους κυβόλιθους το οποίο γεμίζει ελπίδες τον επισκέπτη.

Μόνο που το δρομάκι αυτό είναι μια απάτη γιατί καταλήγει σε χωματόδρομο που οδηγεί... πουθενά!! Ένα πλάτωμα απ’ όπου κάτω από μια άγραφη πινακίδα ξεκινάει ένα δύσβατο, επικίνδυνο κατηφορικό μονοπάτι. Βλέποντάς το και κοιτώντας την άχρηστη πινακίδα, κανείς δεν ξέρει πού οδηγεί.

Από το ίδιο πλάτωμα ένα άλλο χωμάτινο, ανηφορικό αυτή τη φορά, μονοπάτι, φέρνει τον επισκέπτη σ’ ένα άνοιγμα γεμάτο πέτρες. Αυτή τη φορά ούτε καν πινακίδα άγραφη δεν υπάρχει. Κι ένα τρίτο χωμάτινο μονοπάτι πάει ευθεία και... ξαφνικά σταματάει κι αυτό! Στο τίποτα!

Αν κάποιος τολμηρός ακολουθήσει το κατηφορικό, επικίνδυνο μονοπάτι, θα ανταμειφθεί για την αποκοτιά του -εάν βέβαια φτάσει σώος και αβλαβής μέχρι το τέρμα- με την είσοδο της σπηλιάς του αρχαίου λατομείου. Η θερμοκρασία όσο κατεβαίνει κανείς, χαμηλώνει σταδιακά και από την είσοδο πλέον, βγαίνει σχεδόν παγωμένος αέρας, ανακουφίζοντας τον επισκέπτη.

Ο οποίος, λόγω έλλειψης οποιασδήποτε σήμανσης δεν ξέρει πού βρίσκεται, αν μπορεί να μπει μέσα στη σπηλιά, πόσο μπορεί να προχωρήσει... ΑΝ έχει φροντίσει να ρωτήσει κάποιους ενημερωμένους ντόπιους πριν επιχειρήσει το προσκύνημα στη γενέθλια γη μας, ΑΝ έχει προετοιμαστεί κατάλληλα, θα μπορέσει, προς μεγάλη αγαλλίασή του, να αντικρίσει τη Μάνα μου.

Με το σύγχρονο λύχνο του, τον φακό του, θα φωτίσει τις στοές που φιλοξενούσαν τα κομμάτια που γέννησαν εμένα και τα αδέρφια μου. Θα νιώσει ότι το ταξίδι του άξιζε τον κόπο, θα νιώσει πιο γεμάτος γιατί έγινε κοινωνός του μυστικού της ύπαρξής μου και των απανταχού αδελφών μου.

Αν όμως δεν έχει προετοιμαστεί, θα φύγει απογοητευμένος, λυπημένος, δυστυχής γιατί το ταξίδι του δεν ολοκληρώθηκε όπως το περίμενε. Γιατί δεν κατάφερε να δει την Πάρια γη που το φως της έβλεπε ν' αστράφτει μέσα από τα κορμιά μας και τύφλωνε τα μάτια του στο μακρινό μουσείο.

Τριγύρω από τα χωμάτινα μονοπάτια, σπαρμένα ερείπια από πέτρινα κτίρια. Πάλι καμία εξήγηση γι’ αυτά τα ερείπια.

Α, μην ξεχάσω, υπάρχει ένα δείγμα ζωής. Από εσάς, τους σύγχρονους απογόνους μας. Συρματοπλέγματα κι ένα μικρό κτίσμα με κήπο πνιγμένο στα λουλούδια. Έρημο φυσικά... Με ποιά λογική φτιάχτηκε αυτό το πράγμα στην αρχαία τοποθεσία, δεν ξέρω. Κι ούτε θέλω να το μάθω.

Είμαι πολύ θυμωμένος μαζί σας, σύγχρονοι συμπατριώτες μου.

Με τα μυστικά κύματα που ενώνουν τ’ αδέλφια όπου κι αν βρίσκονται, έχω μάθει ότι στους μακρινούς τόπους όπου «φιλοξενούνται», οι λαοί που ζουν εκεί αναδεικνύουν την όποια ιστορία έχουν με κάθε δυνατό τρόπο.

Να μην νομίζουν οι άλλοι λαοί ότι το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι ξενιτεμένα αγάλματα... Κλεμμένα αγάλματα...

Κι εσείς, σύγχρονοι Έλληνες, συμπατριώτες μου Παριανοί, που βρίσκεστε πάνω στα άγια χώματα των προγόνων σας, πάνω στη γη που έστειλε το φως της στα πέρατα του κόσμου, έχετε στρογγυλοκαθίσει στην δόξα των αρχαίων σας προγόνων και ζείτε την πενιχρή, εφήμερη καθημερινότητά σας, προσκυνάτε το εύκολο κέρδος, αδιαφορείτε για την τύχη όσων με τόσο κόπο έφτιαξαν οι περίφημοι πρόγονοί σας αφήνοντάς τα να ρημάξουν...

Και θέλετε να σας σέβεται όλος ο υπόλοιπος κόσμος μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθείτε κι εσείς σ’ αυτόν τον κάποτε λαμπρό τόπο. Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δηλαδή, έτσι δεν το λέτε;

Συμπατριώτες μου, ένα έχω να σας πω.

Ντροπή σας!

Ρένια Κυδωνιέως

πηγές:

http://lefkes.info/

Ενημερωτικό Δελτίο Προοδευτικού Συλλόγου Λευκιανών Πάρου

 

 

 

Last modified on Τρίτη, 04 Ιουλίου 2017 06:34
  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« September 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30