Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Reload Captcha
Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Η επόμενη μέρα

26 Ιουλίου, 2018

Τρόμαξα χθες, 25 Ιουλίου 2018, όταν άκουσα στο ραδιόφωνο τα μέτρα που η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε για την ελάφρυνση του πόνου των πληγέντων από την καταστροφή στο Μάτι Αττικής.

Αναγκαστικά τα παραλλήλισα με το κοινωνικό βοήθημα που δίνουν μετά από την καταστροφική φορολαίλαπα, που σαρώνει εδώ και κάποια χρόνια τα εισοδήματά μας.

Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω το κόστος των παροχών, αλλά αναλογίζομαι με πόση ευκολία μοίραζαν χρήματα και παροχές αλλά και διευκολύνσεις, πιστεύοντας ότι έτσι θα απαλύνουν το μέγεθος της ψυχικής πληγής που τους δημιούργησε το έγκαυμα της απώλειας των δικών τους ανθρώπων και περιουσιών.

Τις πταίει; Είναι το ερώτημα που θα βασανίζει για πολύ καιρό ακόμα την κοινωνία μας.

Είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί με μια μόνο πρόταση ή έστω και με μια καλόβουλη κριτική.

Όμως κατά την δική μου άποψη είναι μια συλλογική δική μας ευθύνη για τον τρόπο που ζούμε. Χτίσαμε τα σπίτια μας μέσα στο δάσος, ή μέσα στα ρέματα, χωρίς να φροντίσουμε να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες συνθήκες προφύλαξης από τις φυσικές αντιδράσεις. Ή και δεν καταγγείλαμε εξόφθαλμες επεμβάσεις συμπολιτών μας εξ αιτίας φιλικών, συγγενικών, ή άλλων σχέσεων μαζί τους. Στη Μάντρα έκλεισαν το ρέμα, στο Μάτι, έκλεισαν την παραλία, οι περισσότερες ιδιοκτησίες είναι γεμάτες με ξεραμένα χόρτα και δεν ενδιαφέρεται κανείς για τον καθαρισμό τους, και κάπου αλλού κάτι άλλο θα παρουσιαστεί που θα πιστοποιεί που θα επιβεβαιώνει την δική μας ευθύνη για τις συμφορές που μας βρίσκουν.

Είναι γνωστή η φράση που ακούγεται την επόμενη μέρα των καταστροφών από τους πληγέντες κατοίκους -που είναι το κράτος, κάνεις δεν έχει φανεί ακόμη κ.λπ.- αλλά τι να σου κάνει αυτό το άμοιρο το κράτος, όταν εμείς πληρώναμε τους δημόσιους λειτουργούς για να μην βλέπουν, να μην ακούν, και να μην εκτελούν το καθήκον τους. Καταπατήσαμε γη, νόμους, συνειδήσεις, ακόμη και τους ίδιους μας τους εαυτούς, για να φτιάξουμε την ζωή μας λίγο καλλίτερη, πάντα όμως με την συνδρομή των κρατικών λειτουργών, από τους οποίους σήμερα ζητάμε και τα ρέστα. Το κακό όμως είναι ότι η κατεύθυνση ήταν λάθος. Ποτέ δεν αναλογιστήκαμε ότι το ΚΡΑΤΟΣ που ζητάμε να μας προστατέψει είναι ο κάθε ένας από εμάς.

Πολλές φορές έχω αναφερθεί για την απαράδεκτη συμπεριφορά ορισμένων δημοσίων λειτουργών, αρχής γενομένης από την στάση των εισαγγελέων διαχρονικά, απέναντι σε πολύ σοβαρά θέματα απολύτου κοινού ενδιαφέροντος (όπως της παράνομης δόμησης σε κοινόχρηστους χώρους), μέχρι και αυτής των διαφόρων ανάγωγων λειτουργών που δεν τους είπε κανείς ότι στη θέση που είναι, είναι για να εξυπηρετούν τον πολίτη και το κράτος που τους πληρώνει. Όμως σήμερα πρέπει να ομολογήσω ότι η ευθύνη της καταστροφής στο Μάτι δεν αγγίζει τόσο, κατά την γνώμη μου, τις υπηρεσίες που διαχειρίστηκαν της ώρες της φωτιάς τις εξελίξεις, αλλά εμάς τους ίδιους, που εξ αιτίας των ανωτέρω συμπαρασύραμε στην καταστροφή και τους συνδημότες μας.

Η απαγοήτευση της παρουσίας των αρχών μετά την καταστροφή και ο τρόπος λειτουργίας των υπευθύνων ήταν τραγική. Και αυτό το αλαλούμ ήρθε να καλύψει η παροχή της κρατικής προσφοράς βοήθειας με τις ανακοινώσεις των παροχών προς τους πληγέντας. Κρίμα. Λες και δεν μπορούσε να γίνει αυτό, αφού θα ξεκαθάριζε λίγο η ατμόσφαιρα από τον πόνο και την στάχτη, που άφηνε ακόμη μισόκλειστα τα μάτια των ανθρώπων που προσπαθούσαν να τα ξεπλύνουν με τα δάκρυά τους.

Δημήτρης Βαξεβανίδης

 

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« October 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31