Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Reload Captcha
Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Ευσεβείς πόθοι ενός πολίτη

05 Δεκεμβρίου, 2017

(ή αγγλιστί wishful thinking)

Είμαι πολίτης. Δεν είμαι πολιτικός. Έμαθα να σκέφτομαι πρακτικά και αυτό θα προσπαθήσω να κάνω με όσους έχετε την υπομονή να διαβάσετε το σημείωμά μου. Να μοιραστώ κάποιες σκέψεις - απόψεις από ένα καταστάλαγμα γνώσεων από την καθημερινότητα που κι εγώ, μαζί με όλους, βιώνουμε.

Ακούμε εξαγγελίες, υποσχέσεις και προγράμματα, τα περισσότερα από τα οποία «φλερτάρουν» με τον ρομαντισμό αλλά είναι καταδικασμένα από τον ρεαλισμό.

Καταθέτω λοιπόν κάποιες δικές μου σκέψεις και προτάσεις που μπορεί να χαρακτηριστούν «μη ρεαλιστικές». Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν είναι ρομαντικές. Άρα, τολμώ να υποθέσω ότι είμαι ένα βήμα μπροστά από όσους, διαχρονικά, βασίστηκαν στο πείραμα του «νερού του Καματερού» (το πιο αξιόπιστο, κατά τη γνώμη μου, Gallop για τη μέτρηση της σχέσης του ρομαντικού με το ρεαλιστικό). Επί της ουσίας:

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ:
Εφαρμογή συστήματος φορολόγησης των φυσικών προσώπων παρόμοιο με τα Νομικά Πρόσωπα (Επιχειρήσεις). Δηλαδή έσοδα - έξοδα και φορολόγηση σε όσα περισσεύουν, με κλίμακα ανάλογη με τα ποσά που απομένουν ως καθαρά έσοδα, από μηδενική έστω, βάση, χωρίς απαλλαγές, άρα απώλεια εσόδων για το Κράτος. Κάποιοι θα σπεύσουν να ισχυριστούν ότι θα μειωθούν τα έσοδα του Κράτους. Το αντίθετο θα συμβεί. Σε μια οικονομία όπου το 40% κινείται «κάτω από το τραπέζι» και καλείται το υπόλοιπο 60%, που δεν μπορεί να φοροδιαφύγει, να καλύψει το σύνολο των αναγκών του Κράτους, με το σύστημα αυτό, δίνεται κίνητρο σε όλους τους πολίτες να απαιτούν και να κάνουν χρήση αποδείξεων ακόμα και στις πιο μικρές αγορές και καταναλώσεις που κάνουν. Άρα, κάθε πολίτης μετατρέπεται σε διώκτη της φοροδιαφυγής. Και, το κυριότερο, δεν την ενισχύει υποκύπτοντας στο δίλημμα «τόσα με απόδειξη, τόσα χωρίς» γιατί θα γνωρίζει ότι τα «τόσα με απόδειξη» θα τον απαλλάξουν από φόρους.

Ταυτόχρονα, δίνεται το κίνητρο της κατανάλωσης που, με τη σειρά της, ενισχύει την αγορά και, κατ’ επέκταση, «διασώζει» τις θέσεις εργασίας. Άρα, οι τυχόν απώλειες από τη φορολόγηση των πολιτών λόγω απαλλαγών, αντισταθμίζονται από τη φορολόγηση των επιχειρήσεων από την αύξηση της κατανάλωσης. Παράλληλα, η διάσωση των θέσεων εργασίας, όχι μόνο δεν υποχρεώνει το Κράτος να συντηρεί ανέργους με τη χορήγηση των πενιχρών, ούτως ή άλλως, επιδομάτων, αλλά να τους φορολογεί ως εργαζόμενους και, το κυριότερο, να τους διατηρεί ενεργούς στην παραγωγική δραστηριότητα.

ΑΝΕΡΓΙΑ:
Σε συνέχεια της προηγούμενης παραγράφου, θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να δοθεί στις επιχειρήσεις το κίνητρο της πρόσληψης δηλωμένων ανέργων σε συμψηφισμό, έστω μέρους, των οφειλόμενων φόρων που θα τους καταλογιστούν από τη δραστηριότητά τους. Αντί, δηλαδή, να πληρώσει το σύνολο των οφειλόμενων φόρων να δεσμευτεί (με κατοχυρωμένες διαδικασίες ελέγχου από το Κράτος) για τη μεταφορά του ποσού αυτού προσλαμβάνοντας ένα άνεργο. Πέρα από το γεγονός ότι το ποσό του φόρου για την επιχείρηση μετατρέπεται αυτόματα σε μισθό, άρα δόση και πέρα από το ότι ενισχύεται το παραγωγικό δυναμικό των επιχειρήσεων, το Κράτος παύει να πληρώνει επιδόματα, άρα και για το ίδιο τα έξοδα μετατρέπονται σε έσοδα, αφού πλέον θα φορολογήσει τον εργαζόμενο. Το κίνητρο είναι βάσιμο και, πιστεύω, αξιοποιήσιμο, γιατί, ποια είναι αυτή η επιχείρηση που θα προτιμήσει να πληρώσει ένα μη παραγωγικό ποσό ως φορολόγηση αντί να προσλάβει ένα ακόμα υπάλληλο, έστω και αν δεν τον χρειάζεται;

ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΠΟΛΙΤΗ:
Πλήρης εφαρμογή συστήματος εξυπηρέτησης πολιτών μέσω των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ). Δηλαδή, συναλλαγές είτε μέσω ΚΕΠ είτε μέσω εφαρμογών συστημάτων πληροφορικής (όπως είχε επιχειρηθεί με το πρόγραμμα «ΕΡΜΗΣ») και πληρωμές είτε μέσω e-banking είτε στα καταστήματα των Τραπεζών. Αυτό, με λίγα λόγια, αποφεύγει την ταλαιπωρία των πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες, απαλλάσσει τους δημοσίους υπαλλήλους από το φόρτο της εξυπηρέτησης των πολιτών και, φυσικά, χωρίς τη συναλλαγή αποφεύγεται και η... «συναλλαγή». Πέρα από την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η «συμφιλίωση» του Πολίτη με το Κράτος που, στο πρόσωπο του όποιου απρόθυμου ή ευθυνόφοβου δημοσίου υπαλλήλου, βλέπει το απρόσωπο και μη φιλικό Κράτος με ότι αυτό σημαίνει ακόμα και για την πρόκληση ή τη συντήρηση ιδεοληψιών και νοοτροπιών η ακραία μορφή των οποίων μπορεί να αρχίζει από την αδιαφορία για τα Κοινά μέχρι και να φτάνει μέχρι την Αναρχία. Αναρχία δεν είναι μόνο να σπάμε βιτρίνες. Αναρχία είναι και η ανυπακοή στους Νόμους, κατά τη γνώμη μου. Και μια και ο λόγος για ανυπακοή στους Νόμους θα επιχειρήσω ένα βήμα παρακάτω. Κάθε Πολίτης, είτε μέσω του ΑΦΜ του είτε μέσω μιας κάρτας πολίτη που θα χορηγεί το Κράτος, δεν θα μπορεί να κάνει καμία συναλλαγή, ούτε καν ανάληψη από τραπεζικό του λογαριασμό, αν χρωστάει έστω και μία κλήση στο Κράτος. Αυτό σημαίνει αποφυγή απωλειών εσόδων για το Κράτος και το κυριότερο, σεβασμός και πειθαρχία στο δίκαιο και νόμιμο. Από το παράνομο παρκάρισμα, μέχρι την πιο ακραία εκδήλωση του «δεν βαριέσαι». Σπεύδω να μην αδικήσω κανένα δημόσιο υπάλληλο επειδή προηγουμένως μίλησα για αδιάφορους και ευθυνόφοβους. Κάθε σοβαρή ιδιωτική επιχείρηση εφαρμόζει το λεγόμενο «job description», δηλαδή τη σαφή περιγραφή καθηκόντων και υποχρεώσεων. Και αυτό, με τη βασική αρχή του χρηστού management ότι το πεδίο των ευθυνών προσδιορίζεται από το πεδίο των αρμοδιοτήτων, πράγμα που στο Δημόσιο Τομέα επαφίεται στη φιλοτιμία του υπαλλήλου που, πολλές φορές υπερβαίνει εαυτόν μόνο και μόνο επειδή, απλά, δουλεύει και για λογαριασμό ενός συναδέλφου του, που προτιμάει να παραμένει στο απυρόβλητο κατά το πρότυπο της στρατιωτικής θητείας. Η συγκεκριμένη περιγραφή αρμοδιοτήτων που μπορεί να γίνει στη βάση των πραγματικών αναγκών κάθε δημόσιας υπηρεσίας εξασφαλίζει τον επιμερισμό του όγκου της δουλειάς και συμβάλει στην παραγωγικότητα της υπηρεσίας, άρα και του ίδιου του Κράτους.

Αναφέρθηκα σε μερικά βασικά, κατά τη γνώμη μου πάντα, στοιχεία που είναι ικανά να δομήσουν μια ευνομούμενη κοινωνία, πέρα από Μνημόνια και Αντιμνημόνια πάνω στα οποία οικοδόμησαν το πολιτικό τους marketing τα Κόμματα αλλά και κάποιοι σχολιαστές των Μέσων Ενημέρωσης που τα τελευταία, κυρίως, χρόνια έγιναν (ηθελημένα ή αθέλητα) «έμποροι του φόβου ή πραμματευτάδες της μιζέριας».

Δεν παρέλειψα εσκεμμένα την Υγεία και την Παιδεία για τα οποία, εφόσον δεν έχω γνώση, δεν σπεύδω να «πουλήσω» ιδέες, πέρα από την επισήμανση ότι οι λειτουργοί που διακονούν και τους δύο αυτούς τομείς, πέρα από τον κύκλο των επιστημονικών τους γνώσεων, θα πρέπει να περνούν, πριν την άδεια άσκησης του επαγγέλματος αλλά και κατά τη διάρκειά τους και από υποχρεωτικά σεμινάρια ανθρώπινων σχέσεων για να μπορούν να ανταπεξέρχονται στην υπηρεσία του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, χωρίς νοοτροπίες εξουσιάζοντος και εξουσιαζόμενου. Γιατί και ο ασθενής αλλά και το παιδί - μαθητής ή φοιτητής, είναι άνθρωποι. Και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Και επειδή μιλάμε για ανθρώπους και ανθρώπινη μεταχείριση, ιδού δύο επισημάνσεις:

Φιλελεύθερη αντίληψη: Η οικονομία να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος την οικονομία.

Δημοκρατική αντίληψη: Η μειοψηφία να μην αντιμετωπίζεται αλλά ούτε και να συμπεριφέρεται ως μειονότητα.

Κλείνω με την επισήμανση ότι βασική αρχή κάθε άσκησης πολιτικής πρέπει να θεωρεί (στην πράξη και όχι στα λόγια) ότι το τρίπτυχο ΣΤΕΓΗ - ΤΡΟΦΗ - ΥΓΕΙΑ αποτελούν αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Γιατί, είναι άδικο να γεννιόμαστε όλοι κάτω από τον ίδιο ορίζοντα και να μην έχουμε τους ίδιους ορίζοντες στη ζωή μας.

ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« December 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31