Δευτέρα, 06 Ιουλίου 2020

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Δεν θα επιχειρήσω να μιλήσω για την ιστορία, τη δράση και το έργο αυτού του μεγάλου αγωνιστή, που αμφισβητούσε ο ίδιος καθημερινά με την πράξη του τον τύπο του εθνικού ήρωα. Έχουν γραφτεί και θα γραφτούν πολλά. Θα μιλήσω για την ανθρώπινη, την απλή καθημερινή πλευρά, όπως είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να τον ζήσω από κοντά.

«Τύχη αγαθή» έφερε αρκετές φορές τον Μανώλη Γλέζο στη Θεσπρωτία.

Μια από αυτές, ήταν τον Νοέμβρη του 2003, όταν ήρθε στην Ηγουμενίτσα για τις εκδηλώσεις για την Εθνική Αντίσταση (25 Νοέμβρη), που οργάνωσε ο Σύλλογος Γονέων του Α΄
Δημοτικού Σχολείου Ηγουμενίτσας. Ήταν τότε όλο το πρωί μαζί με τα παιδιά και τους δασκάλους τους και μιλούσε υπομονετικά μαζί τους, σαν έφηβος (ήταν 81 χρονών), σαν παππούς και σαν Δάσκαλος για την Εθνική Αντίσταση. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας μίλησε και συγκίνησε τους πολίτες με το ίδιο θέμα.

Την άλλη μέρα 26 Νοέμβρη επισκέφθηκε το Α΄ Γυμνάσιο και το Α΄ Λύκειο, όπου έτυχε θερμής υποδοχής από τους μαθητές και μίλησε σε δυο εκδηλώσεις με θέμα : «Η συμβολή της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Το απόγευμα της ίδιας μέρας, με πρόσκληση του Συλλόγου Σπουδαστών του ΤΕΙ, έγινε και άλλη έκτακτη, εκτός προγράμματος, σχετική εκδήλωση στο Συνεδριακό κέντρο του ΤΕΙ, με μεγάλη συμμετοχή σπουδαστών και καθηγητών και με ενδιαφέροντα διάλογο, που κράτησε μέχρις αργά το βράδυ.

Αυτές τις μέρες που έμεινε στη Θεσπρωτία μαζί με την σύντροφό του την Τζώρτζια, γυρίσαμε το Νομό, γνωριστήκαμε και μιλήσαμε για πολλά πράγματα. Δεν μπορώ να κρύψω το
γεγονός ότι στην αρχή μας κατείχε ένα δέος και μια αμηχανία. Όμως ό ίδιος με τη πρώτη επαφή και με την σεμνότητα και την αύρα που εξέπεμπε, μας έκανε να το ξεπεράσουμε και να αισθανθούμε ότι μιλούσαμε σαν ίσος προς ίσο.
«Η ανάγκη και η πίστη σε ιδανικά κάνει τον κάθε ένα ήρωα», έλεγε, ενώ συχνά αναφερόταν με συγκίνηση στους νεκρούς συντρόφους του. Ιδιαίτερα στον ξεχασμένο 17χρονο μαθητή Μαθιό Πόταγα - που με πρωτοβουλία του τιμήθηκε το 2003 - που του συνέθλιψαν το κεφάλι οι Γερμανοί, επειδή πρώτος αυτός, στις 2 Μαΐου του 1941, λίγο πριν ο Μανώλης με τον Σάντα κατεβάσουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη, στην Βυτίνα Αρκαδίας, μπήκε μπροστά στην πομπή για να σταματήσει το γερμανικό τανκ. Και στο άλλον έφηβο, που επειδή ήταν κοντός και φοβόταν μήπως δεν τον «πιάσουν» οι σφαίρες την ώρα της εκτέλεσης, έβαλε κάποια πέτρα για να σηκωθεί ψηλότερα.

Ο ίδιος, με απλό, μεθοδικό, διαλεκτικό τρόπο, έχοντας διδαχτεί στο μεγάλο σχολείο της Αριστεράς, ανέπτυσσε τον συλλογισμό του, ποτέ δεν ήθελε να επιβάλλει τις απόψεις του και πάντα άκουγε - πραγματικά άκουγε - την άποψη του συνομιλητή του και σεβόταν τις διαφορετικές απόψεις. Εμείς ρωτούσαμε να μάθουμε για πρόσωπα και πράγματα, για την πονεμένη ιστορία της Αριστεράς. Γιατί ήταν γέννημα του παλιού ηρωϊκού ΚΚΕ και εκείνης της Αριστεράς των «πέτρινων χρόνων» που γέννησε Ηλέκτρες, Μπελογιάννηδες, Γλέζους, Λαμπράκηδες, Μανδηλαράδες, Τσαρουχάδες και τόσους άλλους επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές. Αυτής της Αριστεράς, που στη συνέχεια, μέσα από την αναθεώρηση, οδήγησε στην σύγχυση και στον συμβιβασμό.

Το επόμενο καλοκαίρι (2004), μετά από πρόσκλησή του, βρεθήκαμε οικογενειακά, στο αγαπημένο του χωριό τ’ Απεράθου της Νάξου, φιλοξενούμενοι αυτού και της συντρόφου του, στο απλό, μικρό, αλλά συμπαθητικό σπιτάκι τους. 

Εκεί πλέον είδαμε, ακούσαμε και μάθαμε τόσο πολλά. Κάθε πρωί ξυπνούσε πρώτος, από τις5 και έγραφε χωρίς γυαλιά (δεν φόρεσε ποτέ τέτοια) - ολοκλήρωνε τότε τον περίφημο, μνημειώδες δίτομο έργο του για την Εθνική Αντίσταση - και στη συνέχεια, αργότερα, άρχιζε η δική μας ώρα, η ιστορία, η πολιτική, η Αριστερά, το Κόμμα, αλλά και οι ξεναγήσεις στο χωριό και στη Νάξο.

Όταν έλαβε ένα δέμα, μας έδειξε πώς να λύνουν και όχι να κόβουν τον σχοινί, όπως έκαναν στην εξορία, γιατί τους ήταν χρήσιμο. Μας έδειξε με ένα ραβδί, σαν μικρό παιδί, πως να το τυλίγουν και με δυσκολία στη συνέχεια να το λύνουν ανάμεσα στον κορμό, στα χέρια και στα πόδια τους, σαν σωματική άσκηση μέσα στις φυλακές.

Είδαμε τότε τα πέντε (!) Μουσεία που με δική του πρωτοβουλία η Κοινότητα Απεράθου, είχε οργανώσει την περίοδο που εκείνος ήταν πρόεδρος και εφάρμοσε την «άμεση δημοκρατία», όπως εκείνος έλεγε τον θεσμό των κυρίαρχων, αποφασιστικών Λαϊκών Συνελεύσεων και των ανακλητών οργάνων, που παρέπεμπαν στην ιστορία του ΕΑΜ. Συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις στη Βιβλιοθήκη που έφερε το όνομα του 19χρονου αδερφού του Νίκου Γλέζου, που είχε εκτελεστεί από του Γερμανούς μαζί με τους 200 της Καισαριανής, (αφήνοντας στο σκούφο του, το γνωστό σημείωμα : «Αγαπητή μητέρα σας φιλώ, χαιρε(τι)σμούς, σήμερα πάω για εκτέλεση, πέφτοντας για τον Ελ. ΛΑΟ, Γλέζος Νίκος, Παραμυθίας 40»).

Τρέξαμε στα βουνά για να μας δείξει τα έργα ορεινής υδάτινης οικονομίας (μικρά ανασχετικά φράγματα, πηγές, αρδευτικά κανάλια κλπ), που είχε κάνει, δεδομένου ότι στις φυλακές είχε διδαχτεί Γεωλογία από συγκρατούμενους του καθηγητές Πανεπιστημίου (αργότερα πολλά Ελληνικά Πανεπιστήμια τον ανακήρυξαν επίτιμο διδάκτορα). Κατά την ορειβασία, «ανεβαίνουμε ακροδακτυλοβάμονες και κατεβαίνουνε πελματοβάμονες», μας έλεγε ο γλωσσολόγος Μανώλης («Ύδωρ, Αύρα, Νερό» το σχετικό βιβλίο του). Μας μίλησε για την ιστορία αντίστασης της Νάξου και τ’ Απεράθου, μας έδειξε τα ορυχεία και τις εγκαταστάσεις της σμύριδας και μας εξιστόρησε τους αγώνες των σμυριδεργατών.

Ήταν τότε που ακουγόταν το όνομά του για Πρόεδρος της Δημοκρατίας και μας ρωτούσε αν του γινόταν πρόταση τι να κάνει. «Μανώλη θα υπογράφεις αντιλαϊκούς Νόμους και Προεδρικά Διατάγματα», τον ρωτούσαμε εμείς, «αν δεν τα υπογράφεις θα αναγκασθείς να παραιτηθείς». Αυτό ακριβώς το ανυπότακτο του χαρακτήρα του, ίσως ήταν και ό λόγος που δεν του έγινε τελικά η πρόταση.

Μια άλλη μέρα μας ανέδειξε και άλλες πλευρές του ανθρώπινου, χοϊκού Μανώλη. Βρεθήκαμε μαζί του σε μια βάφτιση, κοντά στο λιμανάκι της Μουτσούνας, όπου οι Ναξιώτες αγρότες και κτηνοτρόφοι, με ιδιαίτερο τρόπο γιορτάζουν. Εκεί όπου το γλέντι με τους όμορφους κυκλαδικούς χορούς και το θεσπέσιο βιολί κράτησε ως το βράδυ, ο Μανώλης έγινε ένα με αυτούς τους απλούς ανθρώπους, είδαμε τον Μανώλη γλεντζέ και δεινό χορευτή (Στο βιβλίο του «Η συνείδηση της Πετραίας γης» κάνει ιδιαίτερη λυρική αναφορά στους «Χορευταράδες» των Κυκλάδων).

Πολλές φορές θυμόμαστε και αναπολούμε εκείνες τις στιγμές.

Βρεθήκαμε πολλές φορές με τον Μανώλη και στο απλό σπιτάκι της Τζόρτζιας στην Αθήνα. Ήρθε ξανά στην Θεσπρωτία, στις εκδηλώσεις για τους εκτελεσμένους από τους Γερμανούς 49 προκρίτους της Παραμυθιάς - πατριώτες τους έλεγε ο Μανώλης. Ο Μανώλης ήξερε πάντα να πιάνει τον παλμό του κόσμου και έτσι σε όλες τις επισκέψεις στη Θεσπρωτία ξεκινούσε με την αναφορά στους πρώτους έλληνες εκτελεσμένους από τους Ιταλούς, στις 8 Νοέμβρη 1940, τον Χρήστο Πιτούλη και τον Χρήστο Τσώνη.

Όταν ήταν ευρωβουλευτής και γυρνούσε με το καράβι από Ιταλία έπαιρνε τηλέφωνο για να βρεθούμε έστω και για λίγο στο καράβι και να τα πούμε. Η ενότητα της Αριστεράς ο καημός του. «Ναι αλλά σε ποια βάση;», ο αντίλογός μας. Ποτέ δεν μιλούσε άσχημα για τους άλλους αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς που τον κριτίκαραν - και πολλές φορές άσχημα - για τους συμβιβασμούς του. Οι διαφωνίες μας υπήρξαν έντονες, αλλά σε συντροφικό κλίμα. Όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ρώτησα, κάπως δηκτικά είναι η αλήθεια, για την «ενότητα της Αριστεράς», μου απάντησε άμεσα και με ειλικρίνεια «είχα αυταπάτες». Άλλωστε με επιστολή του το Φλεβάρη του 2015 ζητούσε δημόσια συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό. Αυτός ήταν ο Μανώλης, παρορμητικός πολλές φορές, αλλά πάντα αναγνώριζε τα λάθη του.

Ο Μανώλης όπως φτωχός μπήκε στην ζωή και στον αγώνα, έτσι φτωχός έφυγε, παρά τα δημόσια αξιώματα στα οποία αναδείχτηκε. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα παιδιά του, εξαιρετικοί επιστήμονες, έμειναν στην «ανωνυμία», δεν εκμεταλλεύτηκαν την αίγλη του ονόματός του, όπως οι γόνοι άλλων πολιτικών οικογενειών.

Σε όλες τις συναντήσεις είχε πάντα την όρεξη και την υπομονή να συζητά και να χαριτολογεί, ιδιαίτερα με τα παιδιά, είχε αυτή την λεβεντιά, την ομορφιά και ευγένεια ψυχής, την
λάμψη στα μάτια του, που την τροφοδοτούσε η «αείζωος» εσωτερική φλόγα του Αγωνιστή, του Άνθρωπου, του Αριστερού, αυτή που τον κατέβαζε, σε αυτή την ηλικία, στη διαδήλωση και στο Πολυτεχνείο με βροχή, με το χαρακτηριστικό ναυτικό καπέλο και το μπαστούνι.
Αυτό ήταν το μεγαλείο του Μανώλη.

Μανώλη «δεν απογοητεύομαι, οργίζομαι», όπως έλεγες.
Η αλήθεια είναι ότι θα μας λείψεις. Αλλά εσύ συχνά έλεγες αυτό που πάρα πολύ μας άρεσε
και πάντα θα μας συγκινεί:

«Ζω για τους συντρόφους μου που χάθηκαν. Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσένα δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα. Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα! Μπορώ να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο, είναι δυνατόν;»

Γι αυτό και εμείς Μανώλη μπορούμε να σε ξεχάσουμε;
Θα ζεις και συ μαζί μας, δεν θα γίνεις ακίνδυνο εικονοστάσι, όπως πολλοί όψιμοι υμνητές θα ήθελαν, θα είσαι ο Μανώλης της οργής, της αντίστασης και του αγώνα, στους δικούς μας αγώνες για μια άλλη πιο ανθρώπινη κοινωνία, του Δίκιου, της Δημοκρατίας, της Λευτεριάς, της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας, του Σοσιαλισμού.

Ηγουμενίτσα 30 Μάρτη 2020

Παύλος Λ. Αλεξίου
Πολιτικός Μηχανικός

Την Δευτέρα 30 Μαρτίου 2020, έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες της ηρωικής εκείνης γενιάς του έπους της εθνικής αντίστασης. Με απέραντη θλίψη, μέσα σε ένα βουβό κλίμα ανείπωτης συγκίνησης η Πάρος και συνάμα ολόκληρη η Ελλάδα αποχαιρετούν τον δικό τους ήρωα Μανώλη Γλέζο.

Το βιογραφικό και το έργο του βαρύ γεμάτο αγώνες, συγκινήσεις αλλά και διακρίσεις, όπως ήταν άλλωστε και η ζωή του. Γεννήθηκε στη Νάξο στις 9 Σεπτεμβρίου 1922. Ο πατέρας του Νικόλαος Γλέζος καταγόταν από τη Νάξο ενώ η μητέρα του Ανδρομάχη Ναυπλιώτου ήταν Παριανή.

Από νεαρή ηλικία και μέχρι το τέλος της ζωής του ανέπτυξε έντονη αντιφασιστική δράση και απελευθερωτική δράση με κορύφωμα την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη μαζί με τον Απόστολο Σάντα στις 31 Μαΐου 1941. Η πράξη αυτή αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, αναπτερώνοντας το ηθικό και την ελπίδα των Ελλήνων. Συνελήφθη, δικάστηκε, καταδικάστηκε, βασανίστηκε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε ουκ ολίγες φορές αλλά πάντα στο τέλος έβγαινε νικητής χωρίς να χάνει το κουράγιο και το χαμόγελο του.

Ασχολήθηκε έντονα με τα κοινά τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο καθώς και με τα γράμματα που πάντα τόσο αγαπούσε. Παρέμεινε μέχρι τέλους ένας ακάματος αγωνιστής, ένας αιώνιος επαναστάτης «με αιτία» και έτσι θα τον θυμόμαστε όλοι μας για πάντα. Σαν πηγή έμπνευσης και φωτεινό φάρο κάθε αγώνα για δικαίωση.

Με αυτές τις λίγες σκόρπιες σκέψεις, αποχαιρετούμε τον συμπολίτη μας Μανώλη Γλέζο. Αιωνία ας είναι η μνήμη του και ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Καλό ταξίδι σε μια εμβληματική μορφή της Αριστεράς στην πατρίδα μας!

Ο Μανώλης Γλέζος στην Πάρο συμμετείχε στις Δημοτικές Εκλογές του 2010 και ως επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας αγωνίστηκε για την υγεία, την παιδεία, το περιβάλλον, την βελτίωση των υποδομών του νησιού μας κ.α. Ένιωθε μισός Ναξιώτης και μισός Παριανός, με ιδιαίτερη αγάπη για την Πάρο, αφού από εκεί καταγόταν η μητέρα του, Ανδρομάχη Ναυπλιώτου.

Η δράση, οι αγώνες και τα οράματα του για μια ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία θα αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές και την ανθρωπότητα.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Ἐν Νάξῳ τῇ 4ῃ Ἰουλίου 2017

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ ΓΙΑ ΤΟ «ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ»

Μέ πολλή χαρά πληροφορήθηκα τήν πρόταση τοῦ ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῶ ἀδελφοῦ, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου, περί ἀπονομῆς τοῦ βραβείου «Νόμπελ Εἰρήνης» στόν συμπολίτη μας θρυλικό ἀγωνιστή τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Δημοκρατίας καί τῆς Εἰρήνης Μανώλη Γλέζο.

Συγχαίρω ἐγκαρδίως τόν Σεβασμιώτατο καί συγκατατίθεμαι ἀνεπιφύλακτα στήν ἐμπνευσμένη πρότασή του, αἰσθανόμενος ὅτι διερμηνεύω καί τά αἰσθήματα ὅλων τῶν συμπατριωτῶν του Ναξίων καί Παρίων, δεδομένου ὅτι ὁ ἴδιος γεννήθηκε στήν Απείρανθο Νάξου ἀλλά ἡ μητέρα του καταγόταν ἀπό τήν Πάρο.

Ὁ Μανώλης Γλέζος μέ τήν ἄρτια, ὁλοκληρωμένη καί ἰσχυρή προσωπικότητά του σέ συνδυασμό μέ τούς πολυετεῖς ἀγῶνες του τόσο γιά την ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν καί τήν ἀνάκτηση τοῦ πολύτιμου ἀγαθοῦ τῆς ἐλευθερίας όσο καί στή συνέχεια γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας, σφράγισε τόν τόπο μας καί τήν νεώτερη σύγχρονη ἱστορία μας μέ τό ἀκέραιο ἦθος του καί τήν συνέπεια στίς ἀρχές του. Ἄς σημειωθεῖ ἐδῶ ἡ κορυφαία ἀντιστασιακή πράξη τοῦ νεαροῦ τότε Μανώλη Γλέζου νά ὑποστείλει ἀπό τόν ἱστό τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν τήν σημαία τῆς Ναζιστικῆς Γερμανίας. Ἀλλά καί στή διάρκεια ὅλης τῆς μεταπολιτευτικῆς τεσσαρακονταετίας καί μέχρι σήμερα, παρά τό προκεχωρημένο τῆς ἡλικίας του, ἔχει ἀρίστη πνευματική διαύγεια καί νεανικό σφρίγος, ἀγωνίζεται μέ κάθε τρόπο γιά τήν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀδελφοσύνης μεταξύ τῶν λαών ἀλλά καί στίς διαπροσωπικές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, καταθέτοντας παράλληλα τόν σεβασμό καί τήν ἀγάπη του στήν Ἐκκλησία μας καί προβάλλοντας τήν μοναδική προσφορά τῆς Ὀρθοδοξίας στήν μαρτυρική πορεία τοῦ Γένους μας.

Κλείνοντας τήν σύντομη αὐτή ἀνακοίνωση θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω γιά τόν Μανώλη Γλέζο τόσο ὡς Νάξιος ὅσο καί ὡς Ἐπίσκοπος τῆς γενετείρας του ὅτι ἀποτελεῖ γιά ὅλους μας καύχημα σεβάσμιο καί τιμαλφέστατη παρακαταθήκη, νά τονίσω δέ ὅτι καί προσωπικά τόν σέβομαι καί τόν τιμῶ σάν πατέρα μου καί πάντα μέ προσοχή παρακολουθῶ τόν μεστό καί σοφό λόγο του.

Ἄς συνεργασθοῦμε ὅλοι οἱ τοπικοί φορεῖς τῆς Πάρου καί τῆς Νάξου ἀλλά καί σύμπας ὁ εὐγενής λαός τῆς Παροναξίας γιά νά προωθηθεῖ αὐτή ἡ ὡραία ἰδέα πού ἀποτελεῖ ἐποφειλόμενο χρέος τιμῆς γιά ἕνα σπουδαῖο γόνο τῶν νησιῶν μας, ἔτσι ὥστε νά καταστεῖ καί παγκόσμιο σύμβολο εἰρήνης καί σεβασμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Χωρίς νά ἐκληφθεῖ ὡς λόγος κολακείας ἤ ἔκφραση ὑπερβολής θεωρῶ ὅτι ἡ ἀπονομή τοῦ βραβείου «Νόμπελ Εἰρήνης» σέ αὐτή τήν σπάνια προσωπικότητα θά καταξιώσει περισσότερο τόν θεσμό τῶν Νόμπελ ἀπ’ ὅτι τόν ἴδιο τόν τιμηθησόμενο.

 

Ο ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

 

 

Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τα νέα μέλη της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αττικής (ΕΣΗΕΑ) που σήμερα παρέλαβαν τις δημοσιογραφικές τους ταυτότητες σε εκδήλωση στο κτήριο της Ένωσης. Ανάμεσα τους ήταν ο Μανώλης Γλεζος ο οποίος είναι πλέον τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ.
Ο Μανώλης Γλέζος μίλησε στα νέα μέλη για το τι σημαίνει δημοσιογραφία αλλά και το γιατί ο ίδιος θέλει να είναι μέλος της Ένωσης.

Το παρόν στην εκδήλωση έδωσε και ο δημοσιογράφος Χρήστος Πασαλάρης.
Τόσο στον Μανώλη Γλέζο όσο και στα νέα μέλη δόθηκαν οι ταυτότητες, αντίγραφο του κώδικα δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ καθώς και η κονκάρδα της Ένωσης.

 

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« July 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31