Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

g.ark

 

Ο αριθμός «8» έπαιξε ρόλο στη ζωή του Γεωργίου Παπανδρέου. Γεννήθηκε το 1888, πέθανε το 1968 και μάλιστα σε ηλικία 80 χρόνων. Από το 1925, οπότε ξεκίνησε η πολιτική του καριέρα ως υπουργός εθνικής οικονομίας, η ζωή του πέρασε από ένα απίστευτα δυνατό κοντράστ, καθώς θεωρήθηκε πότε στιβαρός πολιτικός, άλλοτε αγγλόφιλος και κομμουνιστοφάγος -στα ζόρικα χρόνια μετά την Κατοχή- εχθρός του παλατιού (και του συντηρητικού κατεστημένου της χώρας), τολμηρός έναντι των Αμερικανών όταν θέλησαν να του υπαγορεύσουν την πολιτική τους, λαοπρόβλητος ηγέτης στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960, για να καταλήξει ο ηρωικός «Γέρος της Δημοκρατίας», τον οποίο συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία -1η Νοέμβρη του 1968- σχεδόν ένα εκατομμύριο Έλληνες, εν μέσω χούντας.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, αυτός που εφάρμοσε τη δωρεάν παιδεία στη χώρα, άφησε παρακαταθήκη στους Έλληνες τους περίφημους λόγους του, μια που θεωρείται ακόμη και σήμερα αξεπέραστος ρήτορας, ειδικά στην κρίσιμη περίοδο του Ανένδοτου Αγώνα και της Αποστασίας στην Ένωση Κέντρου. Προσωπικά δεν θα ξεχάσω τη θέση του σχετικά για τον ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, την οποία ποτέ δεν θέλησε να δεχτεί ο διάδοχός του, Ανδρέας Παπανδρέου. Ότι: «Ο σοσιαλισμός δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει σε τούτη τη χώρα, διότι απλά ο Έλληνας δεν θα δεχτεί ποτέ ίση κατανομή της δυστυχίας»!

πηγή: http://www.zougla.gr

 

g.ark

 

Έπεσε στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος του δωρεάν εβδομαδιαίου περιοδικού «Athens Voice», που είναι το «Νο1» -κατά δήλωση του εκδότη του- free press της Ελλάδας. Μόνο που το τεύχος αυτό -Νο 676, από 25 έως 31 λήγοντος- μολονότι κλείνει 15 χρόνια δημιουργίας, δεν εμφανίζει εκδότη, ούτε καν ταυτότητα στις πρώτες σελίδες του. Γιατί άραγε; Θυμάμαι από το ξεκίνημα της προσπάθειας τον συνάδελφο Φώτη Γεωργελέ αισιόδοξο, παθιασμένο, τολμηρό και ανταγωνιστικό, να βγάζει μερικά πολύ ωραία τεύχη, άσχετα αν σε γραφή, ιδέες και κουλτούρα δεν ξεπέρασαν ποτέ -κατά την ταπεινή μου γνώμη- το «LIFO» του σπουδαίου αρθρογράφου Στάθη Τσαγκαρουσιάνου και των συνεργατών του. Να επανέλθω όμως στο επετειακό τεύχος που ξεφύλλισα και... απογοητεύτηκα. Τα θέματά του πιασάρικα αλλά αυστηρά αφιερωμένα στην γκλαμουριά, κυρίως των βορείων προαστίων, αμφιβάλλω αν ενδιαφέρουν το αναγνωστικό κοινό στη Δραπετσώνα, στο Μπραχάμι, στην Αμφιάλη ή στο Πέραμα... (αν και δεν είμαι βέβαιος ότι το διάσημο free press φτάνει στις εν λόγω ταπεινές περιοχές).

Και ερωτώ: Ποιους ενδιαφέρει ότι «Η Κηφισιά είναι το απόλυτο σημείο συνάντησης», εκτός από όσους ψάχνουν για «καταπληκτικό ρεστοράν που σερβίρει σούσι», ή το «αυθεντικό μεξικάνικο εστιατόριο της πόλης» ή, τέλος, τα ιστορικά εστιατόρια που αποπνέουν πολυτέλεια και (φοβάμαι) σημαντική ακρίβεια; Και επειδή η γειτονική Νέα Ερυθραία εκτός από «δορυφόρος της Κηφισιάς» (και γειτονιά του Βαρδή...) έχει γίνει «hot spot», να 'τες άλλες τρεις σελίδες ενημέρωσης στο ίδιο μοτίβο.

Δεν συνεχίζω γιατί μπορεί να κατηγορηθώ ως οπισθοδρομικός. Όμως, συμπαθάτε με, προτιμώ τα φτωχοταβερνάκια στο Κερατσίνι ή την ταπεινή ψησταριά στα Καλύβια Θορικού, με καλό κρασί και ταπεινές τιμές. Όσο για τους «οδηγούς γεύσης» στα σνομπ έντυπα; Συχνά διαβάζω τα ρεπορτάζ του καιρού και αναπολώ τη στήλη του Παναγιώτη Γεραμάνη, από τους καταλόγους «γκουρμέ». Από αυτούς, δηλαδή, που τους τιμάς, παραγγέλνεις 4-5 πιάτα και στο τέλος πεινάς...

πηγή: http://www.zougla.gr

 

 

g.ark

 

Ούτε που θυμάμαι πια πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που «στον πηγαιμό για Καλαμάτα» το οδικό μου σεργιάνι είχε Χιλιομόδι, Νεμέα, Δερβενάκια, Αργος, Μύλους, Αχλαδόκαμπο, γενικά τη διαδρομή που από τα τέλη του 19ου αι. - αρχές του 20ού, ουσιαστικά χαντάκωσε την ανάπτυξη της Πελοποννήσου. Κι αυτό γιατί; Διότι μικρές πόλεις και -κυρίως- χωριά ζητούσαν από τον ντόπιο βουλευτή να «περάσει» τον εθνικό από τις γειτονιές τους αλλά δεν είναι αυτό το θέμα... Η ουσία ήταν το ταξίδι. Είχε μια γοητεία η παλιά διαδρομή, πάνω στον στενό φιδίσιο δρόμο με τις πορτοκαλιές και τις ελιές πλάϊ σου, μυρουδιές από ηρωισμό στα στενά δράσης του ‘21, γεύση υπέροχου κρασιού στη στάση της Νεμέας.

Όλα αυτά ισοφάριζαν την κούραση και την συχνή στροφιλιά. Ταυτόχρονα, η παλιά διαδρομή προς την Αργοναυπλία, σου έδινε την αφορμή να γνωρίσεις καλύτερα τα σημεία του χάρτη και να ανατρέξεις για λίγο στην Ιστορία τους, στοιχεία που η καινούργια εθνική οδός δεν είναι σε θέση να σου προσφέρει (πέρα από ένα πανάκριβο καπουτσίνο στο Σπαθοβούνι ή στο Αρτεμίσιο). Σε ένα από τα παλιά ταξίδια, ήταν που πρωτογνώρισα το Ναύπλιο, και είναι αλήθεια ότι ένοιωσα συναισθήματα που αλληλοσυγκρούονταν, και να το εξηγήσω: Είδα την πιο ήρεμη θάλασσα (του Αργολικού κόλπου), να την διασχίζει μαλακά μια μικρή τράτα, αφήνοντας για υστερόγραφο δύο γλάρους.

Ήταν εικόνες έτοιμες για τα πινέλα και την τέχνη ενός ζωγράφου. Μπροστά το Μπούρτζι, σήμα κατατεθέν νούμερο ένα της παλιάς πρωτεύουσας της χώρας (μνημείο που οι γελοίοι απριλιανοί θέλησαν να το ενώσουν με δρόμο!). Πίσω το Παλαμήδι (φωτο), το εντυπωσιακό κάστρο που δεσπόζει στη μικρή πόλη. Θυμάμαι την ανατριχίλα που με κυρίεψε όταν αντίκρισα για πρώτη φορά την ανήλιαγη χαμηλότρυπα που αποτελούσε το μπουντρούμι του καταδικασμένου Γέρου του Μωριά. Κι όταν άναψα κερί στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, ένα δάκρυ είχε κυλήσει βουβό απ’ τα μάτια μου.

Πριν λίγες μέρες -Κυριακή ήταν- μια εκδρομή με φίλους με ξανάφερε στην πόλη όπου δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας από τους Μαυρομιχαλέους και ήταν αδύνατο να μη ζητήσω από τον αρχηγό της αποστολής επίσκεψη στο Παλαμήδι. Πήγαμε και εντυπωσιάστηκα από την πολυκοσμία και τα πολλά αυτοκίνητα. Πήχτρα ο ανηφορικός δρόμος και με πολλούς ξένους. Η φυλακή του Κολοκοτρώνη βρισκόταν στην θέση της, μόνο που αυτή την φορά τα καμάρια μας του Υπουργείου Πολιτισμού έχουν ορίσει εισιτήριο τεσσάρων ευρώ, προκειμένου να περάσεις την πύλη του κάστρου. Πάντως ήταν η πρώτη Κυριακή του μήνα και όπως μας είπε ο φύλακας, η είσοδος ήταν δωρεάν!!

Κάτω στην πόλη του Ναυπλίου, στο μεταξύ, είχε σηκώσει ξαφνικό αέρα από τον νοτιά, στοιχείο που συνοδευόταν από ύποπτη μυρωδιά από την πλευρά της θάλασσας. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο δήμαρχος Ναυπλίου μπορεί να υπερηφανεύεται για χίλια δυο πράγματα, όχι όμως για την αρτιότητα του αποχετευτικού έργου.

Και επειδή οι τιμές στα εστιατόρια της παλιάς πόλης ήταν απλησίαστες για τις τσέπες της ανύπαρκτης πλέον μεσαίας τάξης, βάλαμε πλώρη για το Κεφαλάρι, όπου -θυμόμουν από παλιά- υπήρχαν μπόλικες ταβέρνες και πλούσια τρεχούμενα νερά. Φτάσαμε, αλλά από την πρώτη στιγμή μας έπιασε μελαγχολία. Κόσμος υπήρχε, τα νερά απουσίαζαν. Ήταν πολύ πικρή η εικόνα να βλέπεις τα φύλλα των γεροπλάτανων να γέρνουν κιτρινωπά και μαραμένα. Όπως και μια πινακίδα σε ένα μικρό μποστάνι με γεμάτες καρπούς ροδιές. Έγραφε: «μην αγγίζετε, ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ!». Παρατηρούσες την εικόνα και αναρωτιόσουν γιατί έγινε αφιλόξενος αυτός ο άλλοτε υπέροχος υδροβιότοπος, που τα σχολεία προτιμούσαν για τις εκδρομές των μαθητών...

Ευτυχώς για την επιτυχία της εκδρομής μας, φρόντισε στο τέλος η επίσκεψη στο εκκλησάκι με τις σπηλιές πλάι του και στα «σωθικά του», χώροι υποβλητικοί για προσκύνημα μπροστά σε πλήθος παλιές θρησκευτικές εικόνες. Το Αργος δεν μας έπαιρνε ο χρόνος να το δούμε και ώσπου να ευκαιρήσω να πάω, θα με βασανίζει η απορία: Έχασα κάτι συγκλονιστικό;

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

 

g.ark

 

Πανέξυπνη αποδεικνύεται η απόφαση του διάσημου για την ήρεμη σκέψη του (με εξαίρεση εκείνη το ξέσπασμα και την κουτουλιά στο στήθος του «μαφιόζου» Ματεράτσι στον τελικό του Μουντιάλ...) Ζινεντίν Ζιντάν να αφήσει -χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος- τη διασημότερη και πλουσιότερη ομάδα της Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης.

Τώρα αποδεικνύεται ότι σοφά έπραξε, αφού η μέχρι πέρυσι ακαταμάχητη αρμάδα της Μαδρίτης χωρίς τον Κριστιάνο Ρονάλντο δείχνει να μπήκε σε περίοδο παρακμής και σαφέστατης αδυναμίας.

Το 5-1 της ήττας στη Βαρκελώνη αποτυπώνει την ουσία της διαφοράς των δύο ομάδων, κι ας αγωνίζονταν οι πρωτευουσιάνοι ΜΕ 11 ΔΙΕΘΝΕΙΣ.

Από τη μία, η Μπαρτσελόνα χωρίς τον τραυματία Μέσι ήταν καταπληκτική.

Από την άλλη, η Ρεάλ χωρίς τον Κριστιάνο απλώς είδε στο τέλος της αναμέτρησης να «κάθεται» στην 9η θέση της βαθμολογίας, πίσω από τις Χετάφε-Αλαβές και μόλις έναν πόντο πάνω από τη...Χιρόνα.

Όσο για τον νέο προπονητή (του οποίου δυσκολεύομαι να προφέρω το επώνυμο...) φοβάμαι πως θα ακούει στο εξής «Βαλβέρδε» και θ’ αλλάζει σοκάκι.

Ποιος είναι ο Βαλβέρδε;

Μα ένας Ισπανός απλά εργατικός προπονητής, ο οποίος κάνοντας το «αγροτικό του» στον Ολυμπιακό Πειραιώς έγινε προπονητάρα!!

ΥΓ: Δεν το λέω εγώ, από τον Τσουκαλά και τον «Πλημμύρα» που πουλάει κορνέ και σάμαλι στον καταυλισμό του Ρέντη το άκουσα...

 

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

 

g.ark

 

Σπουδαία ημέρα ξημέρωσε: 28η Οκτωβρίου, επέτειος ηρωικών πράξεων, επέτειος ελληνικού ΕΠΟΥΣ! Η ταπεινότητά μου, πρόσφερε στον αγώνα ένα πατέρα, που γύρισε τραυματίας και μάλιστα ποδαρόδρομο φορώντας δύο αριστερές αρβύλες, από το Αργυρόκαστρο ως τα Γιάννενα. Όπου τρύπωσε μισοπεθαμένος σε νοσοκομειακό καμιόνι που τον έφερε στον Πειραιά. Χρόνια μετά, μέρα σαν την σημερινή τον έβλεπα να δακρύζει ακούγοντας την Βέμπο στα τραγούδια του αγώνα από το κρατικό ραδιόφωνο.

«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες, νάρθετε ξανά

με της νίκης τα κλαδιά
σας προσμένουμε παιδιά».

Η Σοφία Βέμπο δίκαια χαρακτηρίστηκε «τραγουδίστρια της νίκης». Κι αυτό γιατί ήταν η μοναδική εκείνη την εποχή που μπορούσε να αποδώσει τα τραγούδια του αγώνα και να εμψυχώσει τους στρατευμένους που έδιναν την άνιση μάχη.

Η φωνή της Βέμπο γέμιζε το σπιτικό μου κάθε 28η Οκτωβρίου, κάτι που δεν σταμάτησε με το που αποχώρησε για το τελευταίο ταξίδι ο πατέρας. Με την Βέμπο γιορτάζω την επέτειο, η φωνή της οποίας θεωρώ πως ήταν δώρο Θεού εκείνη την ζόρικη εποχή για τον ελληνισμό, σταλμένη να εμψυχώσει και να ενώσει ένα ολόκληρο έθνος. Δέκα χρόνια μετά την επέτειο του’ 40, οι Αμερικάνοι -μέσω απόφασης του ΟΗΕ- ενεπλάκησαν σε πόλεμο με την Β. Κορέα, φροντίζοντας μάλιστα να αποκτήσουν άλλοθι, αφού δέχτηκαν κι από άλλες χώρες να στείλουν δυνάμεις. Κι όταν αυτός ο πόλεμος είχε αρχίσει να δυσκολεύει (αν και τελικά ο στρατηγός Μακάρθουρ σάρωσε την κομμουνιστική Βόρειο Κορέα διαθέτοντας περισσότερες δυνάμεις), κρίθηκε σκόπιμο να σταλεί από την πατρίδα η πιο κατάλληλη εμψυχώτρια φαντάρων εκείνης της εποχής, που άκουγε στο όνομα Μέρυλιν Μονρόε. Ένα θηλυκό σύμβολο του σεξ, την φωτογραφία της οποίας είχαν στο πορτοφόλι τους οι Αμερικανοί στρατιώτες. Η Μέρυλιν, αν και συναχωμένη από μια αναπάντεχη πούντα, τραγούδησε -για την ακρίβεια νιαούρισε- ενώπιον χιλιάδων φαντάρων χαρίζοντας το λίκνισμα των υπέροχων γοφών της. Διέθετε θα έλεγα όλο το πακέτο για τον ρόλο της, εκτός μιας λεπτομέρειας που εκείνη δεν είχε, αλλά περίσσευε στην δική μας Σοφία Βέμπο: την ψυχή!

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

 

Στην καρότσα...

Πολύ αξιόλογη η προσπάθεια των στελεχών του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ3 να δώσουν καθημερινό βήμα στην περιφέρεια, μεταδίδοντας ειδήσεις με ρεπορτάζ και εικόνα, που έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρουν όλους μας (ακόμη και τους παροικούντες τη Βουλή των Ελλήνων). Το γιατί, αυτονόητο, αφού Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Μιλάμε για ρεπορτάζ που απασχολούν βασικά μόνο τα τοπικά Μέσα...

Προσωπικά παρακολουθώ με ενδιαφέρον το εν λόγω μαγκαζίνο και δεν σας κρύβω την εντύπωση που μου προκάλεσε πρόσφατη αποκάλυψη από το χωριό Χρυσοπηγή του ορεινού Βάλτου, κάπου στο βορειοανατολικό άκρο της Ακαρνανίας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, λοιπόν, 15 μικροί μαθητές κατεβαίνουν καθημερινά απόσταση 10 χιλιομέτρων με το φορτηγό ενός αγρότη του χωριού, ο οποίος χάρη στο φιλότιμό του προσφέρθηκε να εξυπηρετήσει τα παιδιά απόντος του κράτους! Σχολείο στο χωριό δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και μισθωμένο λεωφορείο, διότι ο ακαταμάχητος δαίμων της γραφειοκρατίας καθυστερεί υπερβολικά τη σύναψη συμφωνίας κράτους και εταιρίας, για τη διαδρομή Χρυσοπηγή - Αμφιλοχία - Χρυσοπηγή. Πλάκα δεν έχει; Μιλάμε για μια σύγχρονη Ελλάδα που κοιτάζει την Ευρώπη «στα μάτια».

Σημ.: Πιθανώς το πρόβλημα να έχει λυθεί, πληροφόρηση όμως δεν υπάρχει. Εκτός αν τηλεφωνήσουμε σήμερα στον «Σταμούλη τον λοχία» για φρέσκο ρεπορτάζ...

 

Δήμαρχοι σε τροχιά...

Παραδοσιακά, τους τελευταίους μήνες πριν λήξει η θητεία τους, δήμαρχοι (ως μέθοδος μεταφράζεται...) ξοδεύουν κάποια χρήματα από τα περισσεύματα του ταμείου τους, προκειμένου να ρίξουν άσφαλτο σε στραπατσαρισμένους δρόμους ή να κλείσουν λακκούβες, που επί τριάμισι χρόνια ταλαιπωρούν τους δημότες και τα τροχοφόρα. Τελευταία, εμφανίστηκε η φάμπρικα του πολύχρωμου (!) καλλωπισμού των πεζοδρομίων κεντρικών δρόμων (και ας υπάρχουν στην... ενδοχώρα της περιοχής τους δρόμοι χωρίς καν πεζοδρόμια). Φυσικά ό,τι κάνουν γίνεται εκ του πονηρού, αφού σύντομα -όπως καλή ώρα- θ’ αρχίσουν οι εκδηλώσεις, τα συμπόσια, τα θετικά δημοσιεύματα σε τοπική φύλλα που εμφανίζονται ξαφνικά μόνο παραμονές εκλογών, τα διαφημιστικά φυλλάδια με την φάτσα του -εκ νέου- υποψήφιου μάγκα κ.λπ. Τα ζούμε δεκαετίες, τα ξέρουμε, οι περισσότεροι τσιμπάνε και το έχουν κατά νου την ημέρα της κάλπης.

Όμως, είναι κάποια πράγματα που δεν χωνεύονται με τίποτα. Ως γνήσιος Πειραιώτης, πονάω για την πόλη μου όποτε κατεβαίνω να συναντήσω παλιούς φίλους. Είναι η πιο άσχημη περιοχή του Λεκανοπεδίου και η πιο βρώμικη. Για την ακρίβεια, ο Πειραιάς -ειδικά γύρω από το λιμάνι- είναι μία από τις πιο βρώμικες πόλεις παγκοσμίως εδώ και δεκαετίες. Μαζί με το Καράτσι του Πακιστάν (σήμερα Ισλαμαμπάντ) και το Κάϊρο της Αιγύπτου, έχουν κατακτήσει τις τρεις πρώτες θέσεις της ασχήμιας με το σπαθί τους! Κι’ αν οι δύο πρωτεύουσες με πληθυσμό 14 και 10 εκατομμυρίων αντίστοιχα, διαθέτουν κάποιο ελαφρυντικό, ο Πειραιάς των 180.000 ψηφοφόρων, που συρρικνώνεται αργά αλλά σταθερά σε πληθυσμό, είναι εντελώς αδικαιολόγητος. Θα μου πείτε: ο νέος δήμαρχος Μώραλης, ο εκλεκτός της σημαντικής πλειοψηφίας (και του πειραϊκού ιερετείου), αυτός που έσπασε το «μπετόν» των Μανιατών ομαδαρχών στις τελευταίες εκλογές, τι έκανε; Φοβάμαι πως αυτός ο δήμαρχος δεν αντελήφθη τα προβλήματα. Για να είμαι δίκαιος, προφανώς τα αντελήφθη, αλλά δεν ακούμπησε γιατί διαπίστωσε πόσο ζόρικη ήταν η προσπάθεια να ξεβρομίσει την περιοχή πίσω και στο πλάϊ του περίφημου Πύργου του λιμανιού (κατοικείται από αρουραίους και άστεγους...) που ζέχνει από το ασταμάτητο κατούρημα αστέγων, με το που νυχτώνει... Εννοείται πως ο Μώραλης δεν είχε σχέση με το έκτρωμα της επιμήκυνσης της γραμμής του Μετρό ως την Πλατεία Κοραή, αφού κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε αποφασίσει την πραγματοποίηση του έργου. Εντελώς άχρηστου με δεδομένη την παρουσία του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ). Εντούτοις, το ότι δεν υπάρχει ούτε για δείγμα χώρος παρκαρίσματος στο κέντρο της πόλης, δεν φάνηκε να συγκινεί τον δήμαρχο.

Παρ’ όλ’ αυτά, ήδη φωτογραφίες και θετικά ρεπορτάζ για τον εν λόγω δήμαρχο (που ποτέ δεν είχε σχέση με την πόλη, όπως δεν είχε ο Φασούλας ή η... Βίκυ Λέανδρος!) μπήκαν σε τροχιά. Προφανώς οι «εργολάβοι» του promo αγαπούν υπερβολικά (ή φοβούνται...) τον Ολυμπιακό, γνωστό και ως «θρύλο»! Κι αυτό -αν συμβαίνει- είναι πέρα για πέρα άστοχο.

πηγή: http://www.zougla.gr

 

 

Δεν ήταν η πρώτη, η δεύτερη ούτε η τρίτη φορά που η άμυνα της πρωταθλήτριας ΑΕΚ δεν είχε τη γνώση (αφού δεν υφίστατο μόνο θέμα θάρρους...) ώστε να δώσει το «περισσότερο από το 100%» που είχε ζητήσει ο καλός προπονητής Ουζουνίδης. Το φανερό κενό το έζησαν οι θεατές πρωτίστως στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Μαρούσι η απίστευτα άστοχη αντίδραση του διεθνούς (!) Φετβατζίδη μόνου με την εστία στις καθυστερήσεις μπορεί να γλύτωσε από την ήττα, όμως ήρθαν τα στραπάτσα στην Ευρώπη και επιβεβαίωσαν το πόσο χωλαίνει η ομάδα του Μαρόπουλου, του Νεστορίδη, του Παπαϊωάννου, του Μαύρου, άντε και του Μπάγιεβιτς, εφέτος.

Όπως θυμόμαστε άπαντες, με την Μπενφίκα οι αμυντικοί της ΑΕΚ προς το τέλος του ματς εντός έδρας, προσπαθούσαν να «κρυφτούν» πίσω από τις δύσκολες φάσεις - ήρθε η ήττα. Με την Μπάγερν προχθές, μέσα σε ένα τρίλεπτο σημειώθηκε η κατάρρευση του συστήματος. Ειδικά οι αμυνόμενοι στο δεύτερο γερμανικό γκολ, θύμιζαν νεαρούς οι οποίοι κάνουν τον περίπατό τους στην παραλία αμέριμνοι... Όμως, έτσι δεν μπορείς να προχωρήσεις, και αφήστε τους ειδικούς και τους σπεκουλαδόρους να πλέκουν το εγκώμιο των Βαυαρών, πριν και μετά την αναμέτρηση της Αθήνας.

Αυτόν τον καιρό η Μπάγερν δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα - γρανίτη των προηγούμενων ετών. Θα είχε αντιμετωπιστεί με πολύ μεγάλες αξιώσεις, αν οι διοικούντες την ΑΕΚ δεν είχαν αφήσει μόνους τους μέτριους αμυντικούς να παλεύουν άνισα ανώτερους αντιπάλους. Που σημαίνει ότι με... μπακάκι δεν γίνεται δουλειά, θέλεις «μπακάρες». Τα υπόλοιπα είναι εκ του περισσού (με μικρό «π» μη μας παρεξηγήσουν από το «σπίτι του λαού»...).

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

 

Εδώ και περίπου έναν μήνα ειδικοί δύτες ερευνούν τον βυθό στον όρμο του Αγίου Νικολάου, στο νοτιοανατολικό σημείο των Κυθήρων, όπου έχει επισημανθεί μέρος από το παραμορφωμένο κουφάρι του πλοίου «Μέντωρ», το οποίο είχε βυθιστεί λόγω σφοδρής κακοκαιρίας το μακρινό 1802. Όπως ενημερώνει το σάιτ που παρακολουθεί τις έρευνες του ναυαγίου, ήδη βρέθηκαν κάποια γυάλινα φιαλίδια φαρμάκων -προφανώς επιβαινόντων του σκάφους- και μερικά... κουμπιά ρούχων.

Πολύτιμα αντικείμενα έως τώρα δεν έχουν γίνει αντιληπτά. Το αντίθετο θα είχε μεγάλη σημασία, αφού το φορτίο του πλοίου αφορούσε κλεμμένα είδη από τον Παρθενώνα κι άλλα μνημεία της Αθήνας. Αυτό το πλοίο ήταν ιδιοκτησίας του λόρδου Έλγιν, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους ελεεινούς κλέφτες του ελληνικού Πολιτισμού (ένας άλλος ήταν ο Ιταλός Μοροζίνι). Με τη βύθιση του «Μέντορα» χάθηκαν το πλήρωμα και οι συνεργάτες του Έλγιν. Όσο για τον λόρδο, η αφεντιά του μάλλον την ώρα του ναυαγίου έπαιζε μπριτζ στη λέσχη του, έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του...

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

Προπαγάνδα, «παραμύθι» αλλά και σπέκουλα (από διαφορετικές κατευθύνσεις) έχουν λυσσάξει εδώ και μέρες γύρω από τις μειώσεις ή μη των συντάξεων από την 1η Ιανουαρίου του '19, με βάση τα συμφωνηθέντα μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών. Οι φουκαράδες οι συνταξιούχοι, αυτοί που έχουν υποστεί πετσόκομμα των αμοιβών τους δεκατρείς φορές από το ξεκίνημα της επάρατης κρίσης, δεν ξέρουν τι να πιστέψουν και σε τι να ελπίζουν. «Δεν συντρέχει λόγος μείωσης» είπε ο αρμόδιος υπουργός. «Αναβολή ή διαγραφή του μέτρου» λένε οι Βρυξέλλες. Γενικά, το παιχνίδι έχει φουντώσει και ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος πού «θα κάτσει» η μπίλια. Φυσικά, η λαλίστατη αξιωματική αντιπολίτευση ούτε λέξη για το θέμα - της αρκούν απειλές για κατάργηση των Νόμων Παρασκευόπουλου και Κατρούγκαλου!! Και αυτά από μικρομεσαία στελέχη.

Και μέσα στη σύγχυση, να 'τος ο βαρβάτος επιχειρηματίας που πουλάει παιχνίδια και θησαυρίζει σε βάρος της εκλεκτής πελατείας του, έτοιμος να αναλάβει ρόλο ρυθμιστή του προβλήματος. Όπως διάβασα, ο κύριος αυτός (προκλητικός για τις... μουσικές του επιλογές στα καταστήματά του και μάλιστα με τους στίχους ελεεινά «πειραγμένους»), αν και δεν ρωτήθηκε, επιμένει πως πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις των π α λ α ι ώ ν συνταξιούχων, ώστε τα ποσά να ευθυγραμμιστούν με τις νέες. Μάλιστα, δεν διστάζει να προκαλεί και σε άλλους είδους οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, αλλά αποφεύγει να πάρει θέση στην «τιμή της πλαστικής σακούλας», που αντί τεσσάρων λεπτών, τις πουλάει με διατίμηση (0,9 του ευρώ η μικρή, 0,15 η μεσαία, και ένα ευρώπουλο η μεγάλη). Εννοείται πως ανήκει στη λίστα των εμπόρων που συσσωρεύουν πλούτη, οπότε δύσκολα θα νοιαστεί για τη σύνταξή του...

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν φταίει τόσο ο εν λόγω έμπορος, αλλά όσοι γελοίοι (και αβανταδόροι) των social media οι οποίοι τού παραχωρούν βήμα. Τι άλλο;

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

πηγή: http://www.zougla.gr/

 

 

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ

 

Giorgos-Arkoulis

 

Του Γιώργου Αρκουλή

 

Δεν γνωρίζω ποια είναι η σχέση (και η γνώση) του κυρίου ο οποίος αποφασίζει για την ενημέρωση των τριών καναλιών της ΕΡΤ, και με αφήνει αδιάφορο τόσο η σχέση του όσο και η γνώση του. Αυτό που δεν συγχωρείται είναι η άγνοια προγραμματισμού σπουδαίων γεγονότων, τα οποία «μιλάνε» εγκαίρως για την πιθανότητα σούπερ επιτυχίας. Σε απλά ελληνικά, η ΕΡΤ ΑΕ έφτυσε για τα καλά την προσπάθεια και φυσικά τον τελικό της εθνικής μας ομάδας πόλο των εφήβων, η οποία με καταπληκτική εμφάνιση ολοκλήρωσε τουρνουά παγκοσμίου πρωταθλήματος ανεβαίνοντας στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου. Θα μου πείτε: εντάξει, αδελφέ, η κρατική (και όχι δημόσια - να μην καταπίνουμε το παραμύθι) τηλεόραση, τίμησε τους ποδοσφαιρόφιλους με τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας (αν και απουσίαζε η ελληνική ομάδα) και ακολούθως έδωσε μεγάλο βάρος -και άφθονες ώρες ζωντανής κάλυψης- στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου. Με τις γνωστές επιτυχίες και τα σημαντικά μετάλλια. Κανείς δεν είχε αντίρρηση για όλα αυτά, αν και -συμπαθάτε με- με τον κλασικό αθλητισμό, από την εποχή του Τζέκου, είμαι εξαιρετικά κουμπωμένος. Αλλά, συμβιβάζομαι, μια και «ντοπέ είναι μόνο εκείνος που πιάνεται», όπως είχε γράψει ο μακαρίτης Φίλιππος Συρίγος.

Να μη φεύγω όμως από το θέμα μου, που είναι η ηλίθια άρνηση της ΕΡΤ να προσφέρει στο ελληνικό κοινό την προσπάθεια των εφήβων μας στο πόλο, λες και διαθέτουμε πολλές ευκαιρίες ομαδικών αθλημάτων να δείξουμε την πρόοδο και την υπερπροσπάθεια κάποιων παιδιών, ουσιαστικά ερασιτεχνών. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή η υδατοσφαίριση δεν είναι από τα σπορ που φέρνουν διαφήμιση στο κανάλι; Αλλά και η ρεκλάμα που συνόδευε τα σημαντικά αθλητικά γεγονότα του καλοκαιριού μήπως γέμισαν τα ταμεία της Αγίας Παρασκευής (βοήθειά μας!); Μια - δυο του εμπορίου προβάλλονταν, αν δεν με απατά η μνήμη και τα «διαλείμματα» γέμιζαν με τρέϊλερ από προσεχή ντοκιμαντέρ (μεταξύ των οποίων και ο τέταρτος κύκλος του σπουδαίου Peaky Blinders, που θα δούμε λίαν συντόμως τελευταίοι σε ολόκληρη την Ευρώπη...). Οι ανιστόρητοι ηγέτες της ΕΡΤ, στατιστικά αν το έψαχναν, θα διαπίστωναν ότι το πόλο δεν έχει λείψει ΠΟΤΕ (ή σχεδόν ποτέ) από Ολυμπιακούς Αγώνες. Και φυσικά τα παιδιά που θριάμβευσαν στην Βουδαπέστη, θα δημιουργήσουν τη νέα εθνική για την προσεχή Ολυμπιάδα της Ιαπωνίας.

Δευτέρα απόγευμα, δηλαδή σε ώρα που οι τηλεθέαση αδυνατεί να αναχαιτίσει την... παραλία, η ΕΡΤ3 είχε εκπομπή λόγου σχετικά με την μεγάλη επιτυχία των εφήβων μας, που πλέον -όπως ειπώθηκε- κοιτάζουν αφ’ υψηλού δυνάμεις όπως η Σερβία, η Κροατία, το Μαυροβούνιο και Ισπανία (την οποία καταβάλαμε στον τελικό), όμως άλλο πράγμα το μπλα μπλα στο στούντιο και άλλο η εικόνα. Μοναδικό... ελαφρυντικό για την ΕΡΤ αποτελεί ίσως η έλλειψη ποσού για τα... φραγκοδίφραγκα της μετάδοσης του τουρνουά πόλο. Βλέπετε, το χρήμα (το δικό μας χρήμα!) συμφωνήθηκε -με τις ευλογίες της κυβέρνησης- να παραχωρηθεί σε μπατιρημένες ΠΑΕ, που σε ένα κράτος το οποίο σέβεται τους κανόνες, θα έπρεπε να είχαν μεταλλαχτεί σε εκδρομικούς ομίλους (και δεν εξαιρώ τον Παναθηναϊκό, οι δάφνες ου οποίου έχουν τόσο πολύ ξεραθεί που δεν κάνουν ούτε για το τσουκάλι που βράζει η φακή).

* Από τον «Φιλελεύθερο»

 

 

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« August 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31