Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Reload Captcha
Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Το ότι ζούμε στην εποχή των αντιθέσεων είναι γνωστό.

Το ότι αυτές οι αντιθέσεις θεμελιώνουν τις ιδεολογίες, είναι και αυτό επίσης μέρος του πολιτικού διαλόγου.
Αυτό που, ειδικά στην Ελλάδα, δεν μπορεί με τίποτα να θεμελιωθεί είναι ο σεβασμός στην άλλη άποψη.
Πολύ περισσότερο, όταν αυτή η άποψη είναι μάλιστα η κυρίαρχη, σύμφωνα με την εκφραζόμενη σε κάθε εκλογική αναμέτρηση βούληση του λαού.

Η κομμουνιστική ιδεολογία ουδέποτε συμβιβάστηκε με αυτό, έστω και αν επικαλείται τη δημοκρατία.
Ήθελε και θέλει πάντα να επιβάλει τη δική της λογική αγνοώντας ότι το μοντέλο που τόσα χρόνια υπηρέτησε, έχει όχι μόνο ξεθωριάσει, αλλά κατέρρευσε όπου εφαρμόστηκε.
Τα βλέπουμε στη Ρωσία, τα βλέπουμε και στην Κίνα.

Εδώ στην Πάρο, έχουμε μια παράταξη που επιμένει να υπηρετεί το φθαρμένο στο χρόνο «ξύλινο» λόγο που, ενώ έχει πιάσει σαράκι, εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως σωτήριο.
Αναφέρομαι στην πρόσφατη ανακοίνωση της «Λαϊκής Συσπείρωσης Πάρου» που καταδικάζει το θέμα της ΣΔΙΤ για τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων.
Μέχρι εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κατανοούμε, αφού είναι σαφές ότι κάθε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα βγάζει στους κομμουνιστές «φλύκταινες».
Έλα ντε όμως που υπάρχει μια αντίφαση.
Γιατί, αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε είναι πώς δικαιολογείται ότι τη συγκεκριμένη σύμπραξη που τώρα καταγγέλλουν, την ψήφισαν στο ΣΥΝΔΙΣΑΠΑ που είναι το αρμόδιο για το θέμα Νομικό Πρόσωπο!!!
Η μια εξήγηση είναι ότι βρίσκονται σε περιδίνηση και δεν ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται.
Η άλλη, η χειρότερη, είναι ότι μας δουλεύουν.
Όπως και να έχει, καιρός είναι να βρούνε μια άκρη μεταξύ τους και να σταματήσουν να σερβίρουν «κουτόχορτο» γιατί, όπως λέει ο λαός μας «δε μασάει η κατσίκα ταραμά».

Αυτά και, αν χρειαστεί, θα επανέλθουμε.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Το ότι το κράτος «σέρνεται» ως προς τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων είναι γνωστό.

Γνωστό όμως είναι ότι το κράτος το στελεχώνουν άνθρωποι και όχι ρομπότ.

Άρα η δικαιολογία περί γραφειοκρατικών αγκυλώσεων ως προς το θέμα του Γυμνασίου στην Παροικιά στερείται βάσης.

Φαίνεται ότι η έλλειψη πολιτικής βούλησης από πλευράς υπευθύνων της Περιφέρειας και, φυσικά, η εκ του αποτελέσματος διαφανείσα αδράνεια, ενέπνευσε κάποιους να αναζητήσουν δικαιολογία κατηγορώντας όσους ανέδειξαν το θέμα ότι το έκαναν για... επικοινωνιακούς λόγους.

Αν αυτή είναι η απάντηση, τότε αναρωτιέται κανείς, μήπως θα πρέπει να σιωπά όταν κάθε «υπέρτατη αρχή» δεν ανταποκρίνεται στο ρόλο της;

Είναι καιρός κάποιοι να «αφήσουν τα σάπια», να δουν κατάματα το θέμα και να σκύψουν πάνω στη λύση του, αφήνοντας στο πλάι την «καραμέλα» της γραφειοκρατίας.

Διαφορετικά, αν είναι ανήμποροι να την τιθασεύσουν, εγείρουν ερωτήματα ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

«Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό». Αυτό μας δίδαξε ο Αλβέρτος Αϊνστάϊν, χωρίς να έχει στο μυαλό του ο.... άμοιρος ότι, μερικές δεκαετίες αργότερα, θα έμπαινε σε δοκιμασία η ρήση του στην Πάρο.

Γιατί, σύμφωνα με κάποιους, σε ότι αφορά το θέμα του ΑΟ Πάρου, τελικά, ΟΛΟΙ συνέβαλαν εκτός... από το Δήμο. Και όλοι, μα όλοι, σύμφωνα με τον μαθηματικό τύπο υποτίθεται ότι δούλεψαν, όλοι, μα όλοι έκαναν το παιχνίδι τους, ο καθένας ανάλογα με τα επικοινωνιακά του συμφέροντα και φυσικά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν κράτησε το στόμα του κλειστό.

Ξέραμε ότι ενώ η αποτυχία είναι «ορφανή», η επιτυχία έχει πολλούς «πατεράδες». Αυτό που δεν φανταζόμασταν είναι ότι οι περισσότεροι «πατεράδες» διεκδίκησαν ένα «παιδί» που «βιολογικά» ανήκε σε άλλον πατέρα.

Αυτά τα ολίγα γιατί παράγινε το κακό με τους κάθε λογής θαυμαστές των «ευεργετών» που όχι μόνο δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό, αλλά έσπευσαν να κάνουν το παιχνίδι τους στη βάση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων που μόνο θυμηδία πλέον προκαλούν.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

«Πόσα πόδια έχει ένας σκύλος αν ονομάσουμε την ουρά του “πόδι”; Τέσσερα. Το να λέμε την ουρά “πόδι”, δεν την κάνει πόδι».

Θυμήθηκα αυτή τη φράση του Αβραάμ Λίνκολν διαβάζοντας την ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης για τον ΑΟ Πάρου και τους «συντελεστές» του έργου που, περιέργως, ήταν όλοι πλην Μάρκου!

Λες και η Τεχνική Υπηρεσία δεν ακολουθεί τις εντολές της Δημοτικής Αρχής και του Δημάρχου. Ούτε η Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π., στην οποία ο «ευεργέτης» Μαρινόπουλος άφησε «φέσι» περίπου τα μισά χρήματα από τα 400.000 ευρώ που διέθεσε απλόχερα, αφήνοντας απλήρωτους τους μισθούς των εργαζομένων της. (Μετά από αυτό πήρε και μεταγραφή στο «κόμμα της εργατιάς»).

Παιδάκια, σοβαρευτείτε. Μην παίζετε με τη νοημοσύνη του κόσμου. Ένα χωριό είμαστε, ντε. Δεν ζούμε στις πόλεις όπου εκεί κάθε πικραμένος πολιτικός σερβίρει ότι γουστάρει στον απληροφόρητο λαό.

Είπαμε, θέλατε να πάρετε μερίδιο μιας επιτυχίας που, όσο και να χτυπιέστε, πιστώνεται στη Δημοτική Αρχή στο ΣΥΝΟΛΟ της. Καλά κάνετε. Μην προσπαθείτε όμως να μπείτε μπροστά στην πανηγυρική «φωτογραφία» καλύπτοντας τους πραγματικούς συντελεστές του έργου.

Γιατί θα με υποχρεώσετε να σας παραπέμψω τη λογική του Όργουελ που είπε ότι «σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική». Και επειδή το παίζετε επαναστάτες, καλά θα κάνετε να ξεκινήσετε την επανάσταση από την αλήθεια.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?

Η παροιμιώδης αυτή ρήση του Κικέρωνα (Μέχρι πότε, Καταλίνα, θα κάνεις κατάχρηση της υπομονής μας;) μπορεί να αναφερόταν στο συνωμότη Καταλίνα, αλλά στο ευρύτερο διαδικτυακό «σόϊ» μας, παραπέμπει -θεωρώ- εύστοχα στον θιασώτη της ροκιάς που ενώ δηλώνει «φιλελεύθερος», θυμίζει στην ουσία τη λαϊκή ρήση «εβγήκε και το τζίτζιφο και παριστάν’ το φρούτο».

Χρόνια τώρα θρέφεται με την κακομοιριά επενδύοντας στο κράξιμο για να πουλήσει σοφία. Χρόνια τώρα δεν βρήκε τίποτα καλό σε αυτό τον τόπο. Χρόνια τώρα αποτελεί τον τελάλη της μιζέριας. Χρόνια τώρα διεκδικεί το ακαταλόγιστο.

Και χρόνια τώρα τον αντιμετωπίζουμε όλοι ως τον «τρελό του χωριού» και τον προσπερνάμε με τη σκέψη ότι «γάιδαρος που δεν ‘μποδίζει, άφησέ τον κι ας γκαρίζει».

Υπάρχει όμως και το «Quousquetandem» που καθιερώθηκε ως φράση «μέχρι πότε?». Εκείνος φυσικά το ξέρει. Και για να μπω στο μυαλό του, μάλλον η απάντησή του είναι «μέχρι όσο με παίρνει».

Τον αφήνουμε λοιπόν στη μοναξιά της απραξίας του ή τον σκουντάμε να ξυπνήσει από το λήθαργο της μισαλλοδοξίας του? Ένα είναι σίγουρο. Και αυτό επίσης το έχει πει ο λαός μας: «Με το στόμα μπάρα-μπάρα, με τα χέρια κουλαμάρα. Όποιος δεν εργάζεται, περιεργάζεται».

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Όσοι έχει τύχει να πάτε Αθήνα και περάσετε από τον Περισσό, θα δείτε τα γραφεία του ΚΚΕ που με τις πανύψηλες περιφράξεις μοιάζει με στρατόπεδο υψίστης ασφαλείας. Θα έχει τύχει επίσης να περάσετε είτε από την οδό Πειραιώς είτε από την Χαριλάου Τρικούπη και να δείτε τα αντίστοιχα γραφεία της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛ.
Θα μου πείτε, τι μας νοιάζει πώς είναι τα κεντρικά γραφεία κάθε κόμματος. Μας νοιάζει. Γιατί όπως είναι η όψη των κτιρίων είναι και η νοοτροπία των ενοίκων τους. Και επειδή μιλάμε για το ΚΚΕ, θα επεκταθώ στα «παραρτήματά» του στην Περιφέρεια που βαφτίστηκαν μεν «Λαϊκή Συσπείρωση», αλλά στην ουσία πρόκειται για «Λαϊκό Μάντρωμα».
Πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε υπερβολικό και προκατειλημμένο, θα σας καλέσω να σκεφτείτε τα τελευταία γεγονότα με τις εκλογές στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων του Νοτίου Αιγαίου, όπου προτάθηκε σε ΟΛΟΥΣ να μετέχουν σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο, αφού τα προβλήματα της Αυτοδιοίκησης δεν έχουν χρώμα. Οι Παριανοί φίλοι της αντιπολίτευσης το αρνήθηκαν και προτίμησαν τη γνωστή μοναχική τους πορεία. Με γεια τους και χαρά τους. Δογματικοί είναι, δύσκολα να συμπλεύσουν με όποιον δεν ασπάζεται τη δική τους νοοτροπία και δεν προσκυνάει μέρα νύχτα την εικόνα του Λένιν.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, είναι γνωστό ότι τη συγκεκριμένη παράταξη πλαισίωσαν και κάποιοι που, όντας πολιτικά άστεγοι, βρήκαν «καταφύγιο» μέσα από τη μάντρα του Περισσού.
Εύλογα λοιπόν γεννιέται το ερώτημα: Στο όνομα μιας θέσης στο Δημοτικό Συμβούλιο πώς θυσίασαν όσα μέχρι χτές πίστευαν, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα όλες τις αποφάσεις που αναδεικνύουν τις παρωπίδες εκείνων που τις λαμβάνουν;
Ρητορικό είναι βέβαια το ερώτημα. Και είναι ρητορικό όχι μόνο για εμάς που το θέτουμε αλλά και για τους ίδιους, μια και απάντηση, τουλάχιστον σε λογική βάση, δεν υπάρχει.
Μακάριοι οι μη νοήμονες...

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Τι κοινό έχει η Πάρος με τον Ηνωμένο Βασίλειο;
Σας φαίνεται περίεργο αλλά αν το καλοσκεφτείτε θα διαπιστώσετε ότι, όπως οι Άγγλοι, έχουμε κι εμείς την Ελισάβετ μας.
Η μία έχει στεφθεί και παραμένει ισόβια.
Η άλλη, η δικιά μας, όχι μόνο «την έχει δει» ισόβια στο Πάρκο αλλά διαμαρτύρεται κιόλας επειδή αυτοί που την έβαλαν αποφάσισαν να της πάρουν την καρέκλα.
Και χωρίς να ενστερνίζεται καν το βρετανικό τακτ της συνονόματής της, αχρήστευσε με τη μία όσους προτάθηκαν για τη θέση της με τη λογική του Λουδοβίκιου «L'État, c'estmoi».
Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της δικιάς μας Ελισάβετ και καλούμε όσους θα σκεφθούν στο μέλλον να της προτείνουν κάποια θέση, αντί για καρέκλα, να της διαθέσουν καλάμι και να της διασφαλίσουν αιωνιότητα.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πολλές αποτυχίες, αλλά δεν πρέπει να θεωρηθεί αποτυχημένος μέχρι τη στιγμή που θ’ αρχίσει να κατηγορεί κάποιον άλλον.

Δανείστηκα αυτή τη ρήση ενός ανώνυμου θυμόσοφου, γιατί θεωρώ ότι είναι επίκαιρη για τις εκλογές, όπου οι διεκδικούντες την εξουσία, συνήθως επιδίδονται στο αγαπημένο «σπορ» της αποδόμησης των αντιπάλων. Και αυτό γιατί, όπως είχα τονίσει σε προηγούμενο σημείωμά μου, ποντάρουν στην αρνητική ψήφο που συνήθως -και δυστυχώς- καθορίζει στη χώρα μας το τελικό αποτέλεσμα.

Προσωπικά, δεν θα ‘θελα να το ζήσω αυτό στην Πάρο μας. Και λυπάμαι που το διαπιστώνω στην πλευρά Ροκονίδα που αντί να διεκδικεί τη συμπάθεια, προτιμάει να βουτάει στα θολά νερά της αμφισβήτησης του Κωβαίου, μπας και «τσιμπήσει» κανένα «ψαράκι» που έχασε τον προσανατολισμό του.

Δεν άκουσα δηλαδή ποτέ να δικαιολογεί την αρνητική του ψήφο σε ότι αναπτυξιακό ερχόταν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και, κυρίως, δεν άκουσα να μας εξηγεί ποια είναι σήμερα η θέση του στο κάθε θέμα που φρόντισε να καταψηφίσει. Γιατί ο αντίλογος, όταν δεν συνοδεύεται από τον ουσιαστικό και τεκμηριωμένο λόγο, μένει στο «αντί». Και αυτό, μόνο εποικοδομητικό δεν μπορεί να είναι.

Στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο κ. Ροκονίδας και η παράταξή του θα είναι στην μείζονα αντιπολίτευση, αφού δεν υπάρχουν άλλοι συνδυασμοί. Καλό θα είναι να επανεξετάσει τη στάση της στείρας άρνησης και να υιοθετήσει την εποικοδομητική κριτική από την οποία ωφελημένη δεν θα είναι μόνο η παράταξή του, αλλά και η πλειψηφία και, τελικά, ολόκληρο το νησί.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Όταν γράφονταν διάφορα για κουμπαριές συγγένειες κ.λπ. δεν τα πίστευα. Νόμιζα ότι ένας συνδυασμός και μάλιστα με κομματική «βούλα» και αξιώσεις θα μπορούσε να παρουσιαστεί χωρίς να μαζέψει όσους βρίσκονται στο περιβάλλον μόνο του αρχηγού. Και δικαίως με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είτε δεν υπάρχει επιρροή του αρχηγού είτε, όντως, υπάρχει έλλειψη «προθύμων».

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι πρόκειται για ένα συνδυασμό με... εκ μεταγραφής «μαϊντανούς» που, όπως επισήμανα σε προηγούμενο σημείωμά μου, απλά αναζήτησαν ένα πολιτικό «σωσίβιο» είτε γιατί δεν χωρούσαν στο ψηφοδέλτιο του Μάρκου είτε γιατί δεν τους ήθελε είτε γιατί εκείνοι δεν τον ήθελαν.

Αναρωτιέμαι με τι εχέγγυα θα μπορούσε να κυβερνήσει το Δήμο μια τέτοια ομάδα με ετερόκλητα στελέχη που το μόνο που τους συνδέει είναι η απέχθεια στη σημερινή πλειοψηφία. «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», θα μου πείτε. Σωστά. Αρκεί ο σκοπός να είναι και ειλικρινής. Γιατί, ακούγονται φήμες στα καφενεία ότι η «γραμμή» λειτουργεί μόνο υπέρ των ακραιφνών και των πιστών. Οι υπόλοιποι, λένε οι κακές γλώσσες, μπήκαν για να θολώσουν την εικόνα του δογματικού ψηφοδελτίου και να αντλήσουν ψήφους από όσους, για δικούς τους λόγους, δεν θέλουν τον Μάρκο. Βέβαια, αν αυτό είναι αλήθεια (προσωπικά δεν θέλω να το πιστεύω) είναι πολιτικά ανέντιμο απέναντι σε όσους τρέχουν ήδη τώρα να μαζεύουν ψήφους υπέρ του Ρόκου. Γιατί ακόμα και αν, κατά λάθος, εκλεγούν, θα μείνουν στο περιθώριο. Άλλωστε, το ΚΚΕ είναι γνωστό ότι δεν παρεκκλίνει στις επιλογές του ως προς τη στελέχωσή του. Τα ξέρουμε αυτά από όλη την πολιτική διαδρομή του.

Ποιο είναι λοιπόν το ζητούμενο? Ψηφίζουμε Ροκονίδα για να κυβερνήσει με τους συγγενείς και τους πιστούς στο κόμμα, εν γνώσει μας ότι οι άλλοι θα είναι απλώς... «γλάστρες» και απλά επιλέχθηκαν για να στολίσουν τον πάγκο?

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν για όσους θα εμφανιστούν μετανοιωμένοι την επομένη των εκλογών. Γι’ αυτό από τώρα χρειάζονται καθαρές κουβέντες.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Σε κάθε προεκλογική περίοδο ακούγονται πολλά. Και είναι λογικό να μπερδεύεται ή και να παραπλανάται το εκλογικό Σώμα, παρερμηνεύοντας προθέσεις ακόμα και υποσχέσεις.

Οφείλω να αναγνωρίσω ότι το ΚΚΕ δεν έχει αποστεί από τις θέσεις του σε όλους τους τομείς. Ίσως γι’ αυτό, δικαίως, έχει χαρακτηριστεί δογματικό. Όπως και νάχει όμως, επειδή εδώ στην Πάρο, «χτυπάει την πόρτα» της Δημαρχίας πρέπει να ξέρουμε με τι και με ποιους έχουμε να κάνουμε. Και να ξέρουν και εκείνοι που ενώ προέρχονται από άλλες ιδεολογικές αφετηρίες, δέχτηκαν το «πολιτικό σωσίβιο» που τους πέταξε ο Ρόκο όταν διαπίστωσαν ότι είναι ξέμπαρκοι.

Ανέτρεξα λοιπόν σε ένα άρθρο του «Ριζοσπάστη» τον « Ιούνη» του 2014 με τίτλο «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τον Τουρισμό» και παραθέτω τα κυριότερα σημεία του:

- Ο τουρισμός και οι διακοπές στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι πολυτελές εμπόρευμα και όχι κοινωνικό δικαίωμα.

- Το δικαίωμα στις διακοπές είναι κοινό συμφέρον των μισθωτών, αλλά και των αυτοαπασχολούμενων, ανάγκη που μπορεί να ικανοποιηθεί ουσιαστικά και ολοκληρωμένα μόνο στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.

- Μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο θα εξασφαλιστούν ο ελεύθερος χρόνος και ο οργανωμένος κοινωνικός τουρισμός, θα εξαλειφθεί η αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής.

- Η εργατική εξουσία θα μπορεί με κεντρικό σχέδιο και αντίστοιχη περιφερειακή εξειδίκευση να κατανέμει αναλογικά τους παραγωγικούς πόρους, δημιουργώντας ισόμετρα σε όλη την Ελλάδα ένα δίκτυο με ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, κατασκηνώσεις, καταλύματα, θέρετρα, χώρους αναψυχής, κέντρα διασκέδασης και πολιτισμού.

- Την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ αναδεικνύει ότι η πλήρης ικανοποίηση της ανάγκης του τουρισμού για όλους τους εργαζομένους προϋποθέτει την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, οργανώνει την πάλη για τις αντίστοιχες διεκδικήσεις του λαϊκού κινήματος.

- Οργανώνει την πάλη ενάντια στην επιχειρηματική εκμετάλλευση, είτε αυτή γίνεται μέσω καπιταλιστών είτε μέσω φορέων της Τοπικής Διοίκησης.

Δεν αναζητώ εξηγήσεις ενστερνισμού αυτών των απόψεων από τους ακραιφνείς της «Λαϊκής Συσπείρωσης». Αλίμονο. Είναι σαφές ότι αποδέχονται αυτές τις θέσεις. Διαφορετικά, στο πλαίσιο «δημοκρατικών» διαδικασιών, ο Περισσός θα τους είχε δείξει την πόρτα της εξόδου.

Περιμένω εξηγήσεις από όσους έχουν πλαισιώσει αυτό το συνδυασμό και το ερώτημα είναι απλό και σαφές: Αποδέχεστε αυτές τις αρχές; Ρητορικό βέβαια το ερώτημα, γιατί η απάντηση θα είναι «περί διαγραμμάτων». Ωστόσο παραμένει. Και θα παραμείνει στην κρίση κάθε ψηφοφόρου που έμαθε πλέον να μην παραμυθιάζεται.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« January 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31