Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Συμπληρώστε το email σας
και μάθετε πρώτοι τα νέα μας

Η εποχή είναι περίεργη. Ο εγκλεισμός μας στα σπίτια μας έφερε πολλές φορές αντιμέτωπους με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και σε αυτή την αυτοσυγκέντρωση αναβίωσαν η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα. Λογική συνέπεια όσων έχουμε περάσει.

Διαπιστώνουμε όμως ότι σ’ αυτή μας την εσωτερική αναζήτηση βρέθηκαν και μερικοί (ή μάλλον μερικές) απέναντι σε «φαντάσματα» που δήθεν μας κυνηγούσαν ή και μας αμφισβητούσαν. Μια τέτοια περίπτωση είναι και της Προέδρου της Παροικιάς που ένοιωσε μόνη απέναντι σε συνεργάτες και συντοπίτες και ζητούσε τη στήριξη ή μάλλον την παρηγοριά στη μοναξιά που η ίδια αισθάνθηκε ότι έχει. Λογικό θα πείτε γιατί όλοι λίγο πολύ έχουμε την ανάγκη της κοινωνικής αποδοχής σε εποχές απομόνωσης.

Παράλογο όμως όταν η πραγματικότητα αντιβαίνει στις φαντασιώσεις. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση αναρωτιέται κανείς από πού και από ποιους στερείται η κυρία Πρόεδρος τη στήριξη; Τι απόγιναν τα εθελοντικά «δεκανίκια» που έψαχνε μέσω κάποιων Συλλόγων; Γιατί έβαζε διάφορους να μοιράζουν χαρτιά για στήριξη; Δεν έχει την πλειοψηφία; Ή μήπως τελικά την έχασε; Και αν την έχασε για ποιο λόγο συνέβη; Φταίνε όλοι όσοι την στήριζαν; Ή μήπως φταίει κάπου και η ίδια; Και αν δεν φταίει για κάποιο σοβαρό λόγο, μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν έχει αντιληφθεί πως τα δημόσια πρόσωπα είναι -και λογικά- εκτεθειμένα στην κριτική και, ειδικά στις κλειστές κοινωνίες, είναι συχνότερη η απαξίωση από την αποθέωση;

Καλό θα είναι η Πρόεδρος να συνεχίσει σε άλλη βάση την εσωτερική της αναζήτηση. Να σκεφτεί πού -ίσως- έχει κάνει λάθος και βρέθηκε, όπως λέει, μόνη. Και αν όντως δεν έχει κάνει λάθος στις δράσεις μήπως, τελικά, έχει κάνει λάθος στις επιλογές των συνεργατών της.

Ψυχραιμία κυρίες και κύριοι, τα μικρόβια δεν βλάπτουν μόνο την υγεία. Βλάπτουν και την ορθή κρίση. Ειδικά όταν μεταδίδονται από τη μεμψιμοιρία.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

Το είδαμε και αυτό. Μια αντιπολίτευση ζαλισμένη στο φαύλο κύκλο μιας αμφιλεγόμενης ιδεολογίας που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τον κοινό βηματισμό της με όσους την έχουν πλαισιώσει από ιδεολογικούς χώρους που δεν έχουν σχέση με την ηγεσία της. Και μπροστά στο ενδεχόμενο να μείνει σιωπηλή και άπραγη προσπαθεί από τη μια να βάζει τρικλοποδιές σε ότι πάει να γίνει στο νησί (βλέπε καθαριότητα με πρόσληψη προσωπικού) για να μπορεί μετά να κατηγορεί την πλειοψηφία για απραξία και από την άλλη μη έχοντας κανένα πλέον σοβαρό επιχείρημα κάνει «παιχνίδι» με τη διαδικασία αγνοώντας την ουσία που είναι η λύση των προβλημάτων.

Πρόσφατο παράδειγμα η «ένσταση» επί της διαδικασίας του Δημοτικού Συμβουλίου επειδή ενοχλήθηκαν από τη φυσική παρουσία επτά (7) Συμβούλων (μέχρι 10 επιτρέπεται) μόνο και μόνο για να μπλοκάρουν για άλλη μια φορά τη λήψη σημαντικών αποφάσεων.

Η εποχή που διανύουμε απαιτεί σύμπραξη και συνεννόηση. Πρακτικές του παρελθόντος όπου οι αντιπολιτεύσεις τορπίλιζαν τις αποφάσεις της εκάστοτε εξουσίας για να μπορούν στη συνέχεια να «τρέφονται» από την όποια δυσαρέσκεια των πολιτών, έχει περάσει. Όλοι οφείλουν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Καιρός να σοβαρευτούμε. Και αυτό αφορά τους αιρετούς αλλά και τα πρόθυμα «παπαγαλάκια» τους.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Υ.Γ.: Έλειψα για λίγο καιρό πειθαρχώντας στα μέτρα και προσπαθώντας να κρατήσω χαμηλούς τόνους λόγω της υγειονομικής εισβολής. Από εδώ και πέρα κάθε άλλη «εισβολή» κατά της νοημοσύνης μας θα παίρνει την απάντησή της. Έπεται συνέχεια.

Το ότι ζούμε στην εποχή των αντιθέσεων είναι γνωστό.

Το ότι αυτές οι αντιθέσεις θεμελιώνουν τις ιδεολογίες, είναι και αυτό επίσης μέρος του πολιτικού διαλόγου.
Αυτό που, ειδικά στην Ελλάδα, δεν μπορεί με τίποτα να θεμελιωθεί είναι ο σεβασμός στην άλλη άποψη.
Πολύ περισσότερο, όταν αυτή η άποψη είναι μάλιστα η κυρίαρχη, σύμφωνα με την εκφραζόμενη σε κάθε εκλογική αναμέτρηση βούληση του λαού.

Η κομμουνιστική ιδεολογία ουδέποτε συμβιβάστηκε με αυτό, έστω και αν επικαλείται τη δημοκρατία.
Ήθελε και θέλει πάντα να επιβάλει τη δική της λογική αγνοώντας ότι το μοντέλο που τόσα χρόνια υπηρέτησε, έχει όχι μόνο ξεθωριάσει, αλλά κατέρρευσε όπου εφαρμόστηκε.
Τα βλέπουμε στη Ρωσία, τα βλέπουμε και στην Κίνα.

Εδώ στην Πάρο, έχουμε μια παράταξη που επιμένει να υπηρετεί το φθαρμένο στο χρόνο «ξύλινο» λόγο που, ενώ έχει πιάσει σαράκι, εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως σωτήριο.
Αναφέρομαι στην πρόσφατη ανακοίνωση της «Λαϊκής Συσπείρωσης Πάρου» που καταδικάζει το θέμα της ΣΔΙΤ για τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων.
Μέχρι εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κατανοούμε, αφού είναι σαφές ότι κάθε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα βγάζει στους κομμουνιστές «φλύκταινες».
Έλα ντε όμως που υπάρχει μια αντίφαση.
Γιατί, αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε είναι πώς δικαιολογείται ότι τη συγκεκριμένη σύμπραξη που τώρα καταγγέλλουν, την ψήφισαν στο ΣΥΝΔΙΣΑΠΑ που είναι το αρμόδιο για το θέμα Νομικό Πρόσωπο!!!
Η μια εξήγηση είναι ότι βρίσκονται σε περιδίνηση και δεν ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται.
Η άλλη, η χειρότερη, είναι ότι μας δουλεύουν.
Όπως και να έχει, καιρός είναι να βρούνε μια άκρη μεταξύ τους και να σταματήσουν να σερβίρουν «κουτόχορτο» γιατί, όπως λέει ο λαός μας «δε μασάει η κατσίκα ταραμά».

Αυτά και, αν χρειαστεί, θα επανέλθουμε.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Το ότι το κράτος «σέρνεται» ως προς τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων είναι γνωστό.

Γνωστό όμως είναι ότι το κράτος το στελεχώνουν άνθρωποι και όχι ρομπότ.

Άρα η δικαιολογία περί γραφειοκρατικών αγκυλώσεων ως προς το θέμα του Γυμνασίου στην Παροικιά στερείται βάσης.

Φαίνεται ότι η έλλειψη πολιτικής βούλησης από πλευράς υπευθύνων της Περιφέρειας και, φυσικά, η εκ του αποτελέσματος διαφανείσα αδράνεια, ενέπνευσε κάποιους να αναζητήσουν δικαιολογία κατηγορώντας όσους ανέδειξαν το θέμα ότι το έκαναν για... επικοινωνιακούς λόγους.

Αν αυτή είναι η απάντηση, τότε αναρωτιέται κανείς, μήπως θα πρέπει να σιωπά όταν κάθε «υπέρτατη αρχή» δεν ανταποκρίνεται στο ρόλο της;

Είναι καιρός κάποιοι να «αφήσουν τα σάπια», να δουν κατάματα το θέμα και να σκύψουν πάνω στη λύση του, αφήνοντας στο πλάι την «καραμέλα» της γραφειοκρατίας.

Διαφορετικά, αν είναι ανήμποροι να την τιθασεύσουν, εγείρουν ερωτήματα ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

«Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό». Αυτό μας δίδαξε ο Αλβέρτος Αϊνστάϊν, χωρίς να έχει στο μυαλό του ο.... άμοιρος ότι, μερικές δεκαετίες αργότερα, θα έμπαινε σε δοκιμασία η ρήση του στην Πάρο.

Γιατί, σύμφωνα με κάποιους, σε ότι αφορά το θέμα του ΑΟ Πάρου, τελικά, ΟΛΟΙ συνέβαλαν εκτός... από το Δήμο. Και όλοι, μα όλοι, σύμφωνα με τον μαθηματικό τύπο υποτίθεται ότι δούλεψαν, όλοι, μα όλοι έκαναν το παιχνίδι τους, ο καθένας ανάλογα με τα επικοινωνιακά του συμφέροντα και φυσικά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν κράτησε το στόμα του κλειστό.

Ξέραμε ότι ενώ η αποτυχία είναι «ορφανή», η επιτυχία έχει πολλούς «πατεράδες». Αυτό που δεν φανταζόμασταν είναι ότι οι περισσότεροι «πατεράδες» διεκδίκησαν ένα «παιδί» που «βιολογικά» ανήκε σε άλλον πατέρα.

Αυτά τα ολίγα γιατί παράγινε το κακό με τους κάθε λογής θαυμαστές των «ευεργετών» που όχι μόνο δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό, αλλά έσπευσαν να κάνουν το παιχνίδι τους στη βάση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων που μόνο θυμηδία πλέον προκαλούν.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

«Πόσα πόδια έχει ένας σκύλος αν ονομάσουμε την ουρά του “πόδι”; Τέσσερα. Το να λέμε την ουρά “πόδι”, δεν την κάνει πόδι».

Θυμήθηκα αυτή τη φράση του Αβραάμ Λίνκολν διαβάζοντας την ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης για τον ΑΟ Πάρου και τους «συντελεστές» του έργου που, περιέργως, ήταν όλοι πλην Μάρκου!

Λες και η Τεχνική Υπηρεσία δεν ακολουθεί τις εντολές της Δημοτικής Αρχής και του Δημάρχου. Ούτε η Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π., στην οποία ο «ευεργέτης» Μαρινόπουλος άφησε «φέσι» περίπου τα μισά χρήματα από τα 400.000 ευρώ που διέθεσε απλόχερα, αφήνοντας απλήρωτους τους μισθούς των εργαζομένων της. (Μετά από αυτό πήρε και μεταγραφή στο «κόμμα της εργατιάς»).

Παιδάκια, σοβαρευτείτε. Μην παίζετε με τη νοημοσύνη του κόσμου. Ένα χωριό είμαστε, ντε. Δεν ζούμε στις πόλεις όπου εκεί κάθε πικραμένος πολιτικός σερβίρει ότι γουστάρει στον απληροφόρητο λαό.

Είπαμε, θέλατε να πάρετε μερίδιο μιας επιτυχίας που, όσο και να χτυπιέστε, πιστώνεται στη Δημοτική Αρχή στο ΣΥΝΟΛΟ της. Καλά κάνετε. Μην προσπαθείτε όμως να μπείτε μπροστά στην πανηγυρική «φωτογραφία» καλύπτοντας τους πραγματικούς συντελεστές του έργου.

Γιατί θα με υποχρεώσετε να σας παραπέμψω τη λογική του Όργουελ που είπε ότι «σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική». Και επειδή το παίζετε επαναστάτες, καλά θα κάνετε να ξεκινήσετε την επανάσταση από την αλήθεια.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?

Η παροιμιώδης αυτή ρήση του Κικέρωνα (Μέχρι πότε, Καταλίνα, θα κάνεις κατάχρηση της υπομονής μας;) μπορεί να αναφερόταν στο συνωμότη Καταλίνα, αλλά στο ευρύτερο διαδικτυακό «σόϊ» μας, παραπέμπει -θεωρώ- εύστοχα στον θιασώτη της ροκιάς που ενώ δηλώνει «φιλελεύθερος», θυμίζει στην ουσία τη λαϊκή ρήση «εβγήκε και το τζίτζιφο και παριστάν’ το φρούτο».

Χρόνια τώρα θρέφεται με την κακομοιριά επενδύοντας στο κράξιμο για να πουλήσει σοφία. Χρόνια τώρα δεν βρήκε τίποτα καλό σε αυτό τον τόπο. Χρόνια τώρα αποτελεί τον τελάλη της μιζέριας. Χρόνια τώρα διεκδικεί το ακαταλόγιστο.

Και χρόνια τώρα τον αντιμετωπίζουμε όλοι ως τον «τρελό του χωριού» και τον προσπερνάμε με τη σκέψη ότι «γάιδαρος που δεν ‘μποδίζει, άφησέ τον κι ας γκαρίζει».

Υπάρχει όμως και το «Quousquetandem» που καθιερώθηκε ως φράση «μέχρι πότε?». Εκείνος φυσικά το ξέρει. Και για να μπω στο μυαλό του, μάλλον η απάντησή του είναι «μέχρι όσο με παίρνει».

Τον αφήνουμε λοιπόν στη μοναξιά της απραξίας του ή τον σκουντάμε να ξυπνήσει από το λήθαργο της μισαλλοδοξίας του? Ένα είναι σίγουρο. Και αυτό επίσης το έχει πει ο λαός μας: «Με το στόμα μπάρα-μπάρα, με τα χέρια κουλαμάρα. Όποιος δεν εργάζεται, περιεργάζεται».

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Όσοι έχει τύχει να πάτε Αθήνα και περάσετε από τον Περισσό, θα δείτε τα γραφεία του ΚΚΕ που με τις πανύψηλες περιφράξεις μοιάζει με στρατόπεδο υψίστης ασφαλείας. Θα έχει τύχει επίσης να περάσετε είτε από την οδό Πειραιώς είτε από την Χαριλάου Τρικούπη και να δείτε τα αντίστοιχα γραφεία της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛ.
Θα μου πείτε, τι μας νοιάζει πώς είναι τα κεντρικά γραφεία κάθε κόμματος. Μας νοιάζει. Γιατί όπως είναι η όψη των κτιρίων είναι και η νοοτροπία των ενοίκων τους. Και επειδή μιλάμε για το ΚΚΕ, θα επεκταθώ στα «παραρτήματά» του στην Περιφέρεια που βαφτίστηκαν μεν «Λαϊκή Συσπείρωση», αλλά στην ουσία πρόκειται για «Λαϊκό Μάντρωμα».
Πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε υπερβολικό και προκατειλημμένο, θα σας καλέσω να σκεφτείτε τα τελευταία γεγονότα με τις εκλογές στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων του Νοτίου Αιγαίου, όπου προτάθηκε σε ΟΛΟΥΣ να μετέχουν σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο, αφού τα προβλήματα της Αυτοδιοίκησης δεν έχουν χρώμα. Οι Παριανοί φίλοι της αντιπολίτευσης το αρνήθηκαν και προτίμησαν τη γνωστή μοναχική τους πορεία. Με γεια τους και χαρά τους. Δογματικοί είναι, δύσκολα να συμπλεύσουν με όποιον δεν ασπάζεται τη δική τους νοοτροπία και δεν προσκυνάει μέρα νύχτα την εικόνα του Λένιν.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, είναι γνωστό ότι τη συγκεκριμένη παράταξη πλαισίωσαν και κάποιοι που, όντας πολιτικά άστεγοι, βρήκαν «καταφύγιο» μέσα από τη μάντρα του Περισσού.
Εύλογα λοιπόν γεννιέται το ερώτημα: Στο όνομα μιας θέσης στο Δημοτικό Συμβούλιο πώς θυσίασαν όσα μέχρι χτές πίστευαν, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα όλες τις αποφάσεις που αναδεικνύουν τις παρωπίδες εκείνων που τις λαμβάνουν;
Ρητορικό είναι βέβαια το ερώτημα. Και είναι ρητορικό όχι μόνο για εμάς που το θέτουμε αλλά και για τους ίδιους, μια και απάντηση, τουλάχιστον σε λογική βάση, δεν υπάρχει.
Μακάριοι οι μη νοήμονες...

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Τι κοινό έχει η Πάρος με τον Ηνωμένο Βασίλειο;
Σας φαίνεται περίεργο αλλά αν το καλοσκεφτείτε θα διαπιστώσετε ότι, όπως οι Άγγλοι, έχουμε κι εμείς την Ελισάβετ μας.
Η μία έχει στεφθεί και παραμένει ισόβια.
Η άλλη, η δικιά μας, όχι μόνο «την έχει δει» ισόβια στο Πάρκο αλλά διαμαρτύρεται κιόλας επειδή αυτοί που την έβαλαν αποφάσισαν να της πάρουν την καρέκλα.
Και χωρίς να ενστερνίζεται καν το βρετανικό τακτ της συνονόματής της, αχρήστευσε με τη μία όσους προτάθηκαν για τη θέση της με τη λογική του Λουδοβίκιου «L'État, c'estmoi».
Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της δικιάς μας Ελισάβετ και καλούμε όσους θα σκεφθούν στο μέλλον να της προτείνουν κάποια θέση, αντί για καρέκλα, να της διαθέσουν καλάμι και να της διασφαλίσουν αιωνιότητα.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

 

 

Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πολλές αποτυχίες, αλλά δεν πρέπει να θεωρηθεί αποτυχημένος μέχρι τη στιγμή που θ’ αρχίσει να κατηγορεί κάποιον άλλον.

Δανείστηκα αυτή τη ρήση ενός ανώνυμου θυμόσοφου, γιατί θεωρώ ότι είναι επίκαιρη για τις εκλογές, όπου οι διεκδικούντες την εξουσία, συνήθως επιδίδονται στο αγαπημένο «σπορ» της αποδόμησης των αντιπάλων. Και αυτό γιατί, όπως είχα τονίσει σε προηγούμενο σημείωμά μου, ποντάρουν στην αρνητική ψήφο που συνήθως -και δυστυχώς- καθορίζει στη χώρα μας το τελικό αποτέλεσμα.

Προσωπικά, δεν θα ‘θελα να το ζήσω αυτό στην Πάρο μας. Και λυπάμαι που το διαπιστώνω στην πλευρά Ροκονίδα που αντί να διεκδικεί τη συμπάθεια, προτιμάει να βουτάει στα θολά νερά της αμφισβήτησης του Κωβαίου, μπας και «τσιμπήσει» κανένα «ψαράκι» που έχασε τον προσανατολισμό του.

Δεν άκουσα δηλαδή ποτέ να δικαιολογεί την αρνητική του ψήφο σε ότι αναπτυξιακό ερχόταν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και, κυρίως, δεν άκουσα να μας εξηγεί ποια είναι σήμερα η θέση του στο κάθε θέμα που φρόντισε να καταψηφίσει. Γιατί ο αντίλογος, όταν δεν συνοδεύεται από τον ουσιαστικό και τεκμηριωμένο λόγο, μένει στο «αντί». Και αυτό, μόνο εποικοδομητικό δεν μπορεί να είναι.

Στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο κ. Ροκονίδας και η παράταξή του θα είναι στην μείζονα αντιπολίτευση, αφού δεν υπάρχουν άλλοι συνδυασμοί. Καλό θα είναι να επανεξετάσει τη στάση της στείρας άρνησης και να υιοθετήσει την εποικοδομητική κριτική από την οποία ωφελημένη δεν θα είναι μόνο η παράταξή του, αλλά και η πλειψηφία και, τελικά, ολόκληρο το νησί.

Ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ

  1. Δημοφιλή
  2. Τελευταία
« July 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31